Forceren is niet vinden

Soms zijn er periodes dat je op zoek wilt gaan naar jezelf. Dat klinkt altijd wat verheven en je vraagt je af of je daar in je drukke bestaan wel ruimte voor kan vinden. Daarnaast bestaat de kans dat er dingen op je af komen, waar je nu niet direct op zat te wachten. Onbewuste processen en moeilijke situaties kunnen opeens sterk naar voren komen, en dan ga je een zware periode door van zelf analyseren en zoeken naar.

Durf je het echter toch aan om zo met jezelf aan de slag te gaan, bestaat ook de kans dat je daar als een beter, zelfbewuster of realistischer persoon uitkomt. Het gaat echter niet vanzelf. Er zijn auteurs die pleiten voor een jaar voor jezelf, waarbij je nou juist datgene gaat doen, wat je altijd verlangt hebt of waar je als kind al van droomde.

Maar wat als je dat helemaal niet weet van jezelf?

Wat hoort nou echt bij jouw, wat zou je willen doen als je alle kansen en mogelijkheden binnen handbereik zou hebben? Dat is niet eens zo’n gemakkelijke vraag. Geconditioneerd door je verleden en altijd keuzes gemaakt die te maken hadden met een situatie, motivatie die buiten jezelf ligt. Is het niet vanzelfsprekend dat je opeens de antwoorden voor jezelf kan bedenken.

Want terugkijkend op je leven zal je ongetwijfeld niet in staat zijn geweest om je dromen uit te voeren. Er werden tenslotte verwachtingen aan je gesteld, waardoor je keuzes veelal door en voor anderen zijn gemaakt. De gezinssituatie waarin je opgroeit, je mogelijkheden en kansen, hebben voor een groot deel bepaald hoe je nu in het leven staat. En hoe zou je dan nu opeens voor je dromen kunnen kiezen? Beperkt door vastomlijnde verplichtingen en restricties van je omgeving, is je leven nu ingedeeld.

Weten we nog wel wie we zelf zijn?

En dan merk je dat je niet meer weet of je nog wel gelukkig bent. Ach, dat is tenslotte een puberale wens, die niets meer met de werkelijkheid van alle dag te maken heeft. Toch knaagt het … en vraag je je af of het leven nog meer te bieden heeft. De vraagtekens volgen elkaar in sneltreinvaart op. Wat kan je doen om die situatie voor jezelf te veranderen? Moet er wel iets veranderen? Je kunt tenslotte ook te veel nadenken en niet meer zien dat je alles al hebt.

Want door die innerlijke zoektocht kun je ook teveel van jezelf verwachten en teveel gaan spitten in het onderbewustzijn. Zomaar op de bank zitten en je innerlijke wensen op je af laten komen, is een prachtig medium. Helaas hebben we daar meestal geen geduld voor en zoeken we de antwoorden toch teveel buiten ons zelf. Het is zo confronterend om de antwoorden in jezelf te zoeken. Want als je het niet denkt te weten, hoe kan je dan vertrouwen dat het wel op je afkomt? Dat alles begint bij de gedachten …

We verwachten toch dat we daarvoor anderen nodig hebben. En gaan weer op zoek naar externe factoren die ons leven bepalen. Naar wijsheden die we via boeken of het medium internet in onze huiskamers kunnen halen. Want we zijn niet goed genoeg. Het zijn altijd die anderen die wel in staat zijn hun lot te bepalen, die wel in staat zijn hun geluk naar zich toe te trekken.

Maar weet je … je kan dat zelf ook. Alleen moet je het durven zien, en durven geloven. Het gaat allemaal om assertiviteit, identiteit en de goede dingen willen zien. En geduld hebben, niet afdwingen en teleurgesteld raken omdat er niet onmiddellijk veranderingen optreden. We willen zo graag dat er iets verandert en daar kun je dan een bepaalde tijd aan koppelen, maar dat werkt niet zo.

De veranderingen zijn er al, alleen kun je ze nog niet zien.

En dat is nou zo irritant en maakt dat je de moed op wil geven. Al die mooie woorden, al die goede gedachten die je leven bepalen. Maar je hebt het gevoel dat er niets van terecht komt, dat er niets gebeurt, dat de dagen gewoon in elkaar overgaan en het leven jouw helemaal niet zo veel te bieden heeft. Omdat we te snel willen, omdat we iets af willen dwingen, omdat we niet geloven dat alles bij de gedachte begint.

Maar vooral omdat we er een bepaalde tijd aan koppelen waarna je resultaten wilt zien. En dat gebeurt niet, na maanden nadenken heb je nog niets bereikt. Met het nemen van een innerlijk besluit, ziet je leven er niet opeens anders uit.

We zijn (te) resultaat gericht, we laten niet los.

We houden alle oude patronen vast en bevestigen onszelf in ons onvermogen. Zie je wel … ik kan het helemaal niet waarmaken, die gave is aan anderen besteedt en niet aan mij. Als we daar nou eens beginnen. En besluiten om onszelf WEL lief te hebben, WEL te geloven dat de goede dingen op ons pad zullen komen. WEL te geloven dat we ons aan onze beloftes kunnen houden. Dat je altijd afspraken met jezelf maakt. En dus alleen zelf verantwoordelijk bent voor datgene wat je doet.

Dat zal toch een veel beter uitgangspunt zijn?