Route bepalen
Stil zitten en niets doen. Een thema dat regelmatig terugkeert in onze vakanties. We maken vele kilometers, en via route bepalen en kaart lezen hebben we daar een dagtaak aan. Voor de chauffeur is het belangrijk om zich te concentreren op de weg, en ja voor mij als kaartlezer drukt de verantwoordelijkheid zwaar om de uitgestippelde route duidelijk over te brengen.
Helaas (en dat is zacht uitgedrukt) beheers ik deze techniek niet. Ondanks alle tips en handige wetenswaardigheden die ik me iedere reis opnieuw eigen probeer te maken, zie ik door de borden en plaatsnamen absoluut de route niet meer. Altijd net te laat reageer ik op koerswijzigingen en met het zweet op mijn rug en met volle overtuiging van mijn gelijk, krijg ik het toch nog voor elkaar om de verkeerde afslag, rotonde of richting te kiezen.
Wat is er frustrerender dan een handeling niet kunnen verrichten, terwijl je er zo je best voor doet. Het lijkt wel alsof ik het mezelf gewoon niet aan kan leren. Honderden kilometers hebben we omgereden, tientallen keren de juiste afslag gemist, de Camping niet gevonden of dat mooie plaatsje finaal voorbij gereden.
We komen er niet uit, ik blijf proberen en moet wel zeggen dat ik ieder jaar minder vaak de fout inga, maar als het dan toch weer gebeurd (of als er al een cruciaal punt aankomt) staat het zweet me op de rug, vertrekt mijn gezicht in een grimas en kan ik op dat moment niets meer goed doen.
Maar we stoppen veel, overleggen ieder rustmoment en genieten toch enorm van de vrijheid en vrolijkheid van het onderweg zijn. Enorme afstanden afgelegd en altijd weer trots en tevreden als we eenmaal op een bijzonder plekje zijn aangeland, een rustige Camping hebben ontdekt of een prachtig wandelpad zien, waar we onmiddellijk gebruik van maken. Want onze reizen betekenen vooral ontdekken en gebruik maken van wat de omgeving ons biedt
Stil zitten en niets doen. Als de route dan eenmaal bepaald is, kunnen we onze dagen afsluiten op een Camping of (in Scandinavië) zomaar in het wild. En dan begint na enkele uren van activiteit in en rondom de bus, het moment van stilzitten. Er is al veel over geschreven vanuit het Boeddhisme, Mindfullness of Zen gerelateerd denken. Maar voor mijn persoonlijke visie is het een overtuiging die ik zelf mocht ervaren en kwam de erkenning van geschreven artikelen er als bevestiging overheen.
Het is wonderlijk hoe de rust en de eenvoud van het reizen je tot spirituele gedachten brengt. Met zoveel tijd tot je beschikking kom je blijkbaar tot inzichten die in het dagelijks leven geheel aan je voorbij gaan. De routine van de dag maakt dat je onbewust steeds dezelfde keuzes maakt en onvoldoende stilstaat bij de signalen die lichaam en geest afgeven. Je hoort het gewoon niet, je wordt opgeslokt door vast omlijnde gewoonten en meestal hebben we niet geleerd om naar ons lichaam te luisteren.