De strijd om je goede gedachten

Middels mijn grootste hobby en passie, het lezen van boeken, kom ik regelmatig in aanraking met gedachten, die mij langer dan na het dichtslaan van het boek, bezig houden. Als persoon ben ik de laatste jaren erg geïnteresseerd geraakt in de betekenis van -ziek zijn- en de lessen die deze mensen, als gevolg hiervan, in zichzelf herkennen.

De mens straalt een eeuwigdurende behoefte uit, om te achterhalen wat de betekenis is van dit leven. Waarom moet de mensheid lijden, wat is de betekenis van dit ogenschijnlijk nutteloos doormaken van pijn en verdriet?

Om dicht bij mezelf te blijven wil ik de wereldproblematiek hier even los van zien. Maar gewoon de aardse twijfels, pijnen en zoektochten vanuit mijn persoonlijke oogpunt belichten. Wat bezielt God om ons mensen dit aan te doen? Wat bezielen onze gedachten om ons op een spoor van zelfvernietiging te zetten? Waarom moeten we eerst lijden? Waarom eerst die lichamelijke afgang door ziekte, ongevallen en destructieve gedachten? Waarom eerst naar de hel moeten gaan om tot inzichten te komen, die uiteindelijk zoveel eenvoud uitstralen, dat het gewoon te simpel lijkt, om als doel vast te kunnen houden.

Willen we soms die pijn voelen, moeten we dat? Is dat onze les…. terug naar de eenvoud, terug naar de basis? Die we in dit huidige, snelle tijdperk, niet meer als vanzelfsprekend kunnen zien? Waren we ooit in de loop der eeuwen niet veel gelukkiger en veel beter in staat onze inzichten te verwerven? Gewoon omdat het leven uit simpele waarden en normen bestond. Omdat het leven duidelijkheid bood, en ieder aspect van het leven al een doel op zichzelf leek te zijn?

Nu, anno het jaar 2000, zijn we te ver van ons zelf afgedwaald. En voelen we een grenzeloze behoefte aan overzicht en helderheid. Durven we op zoek te gaan naar bronnen die ons wijzen op de eenvoud van het leven. Zoeken we naar bronnen die ons dat stukje inzicht verschaffen, wat de mens in de pre historie als gewoon beschouwde, als onderdeel van de gemeenschap, als aanvaardde motivatie om te leven, om de pijn te voelen en zich daar niet tegen te verzetten.

Zal het dan gaan om het principe van het weten? Vroeger wist men dat het zo was! Nu wil men niet weten dat het doel van ons bestaan zo eenvoudig is, dat we het over het hoofd zien. Dat we denken dat dit niet het doel kan zijn. Dat we verward en onzeker en ver van ons gevoel geraken. Want al onze moderne snufjes ten spijt zien we de mensheid alleen maar armer worden, verder weg van het gevoel, verder weg verwijdert van je innerlijke motivatie om te leven.

Te weten dat het goed is, schijnt nu een gedachte te zijn geworden die we als absurd en zweverig afdoen. We geloven niet meer dat we het allemaal zelf wel weten, dat we het zelf in ons hebben. Dat we de antwoorden allemaal binnen ons bereik hebben.

Helaas moeten velen van ons, voor deze gemoedstoestand, eerst leed doormaken. Eerst pijn, verdriet en verlies ervaren. Waarom? Ik weet het niet, alleen dat het antwoord zo simpel is, dat we het niet aan willen nemen. Dat we verder vragen en meer willen. Dat we nooit bevredigt zijn in onze behoeften, dat we niet stil kunnen staan bij de antwoorden die we al in ons hebben. De antwoorden die er al zijn.

Wat is er dan zo treffend en zo eenvoudig en toch zo moeilijk te verkrijgen? Welk aspect zien we als snel levend, intellectueel, rijk wezen dan voor het gemak maar even over het hoofd? Dat is de eenvoudige conclusie van mensen die verlicht zijn, van mensen die na veel leed tot zichzelf zijn gekomen. En weten wat er van hun verwacht wordt.

Weten dat we vandaag moeten leven. Nu en over een uur.

Dat de toekomst niet belangrijk is, maar de waarden van het moment. Dat de mensen die je nu op dit moment omringen van belang voor je zijn. Dat er geen morgen hoeft te zijn, omdat vandaag het enige goede is wat bestaat. Het is er al, alles wat je gewenst had, alles wat je had willen doen. Het is er al. Je hebt het al bereikt, als je het maar gelooft in je gedachten.

Na zoveel leed, na “een seizoen in de hel”, zoals Marilyn French zo mooi beschrijft in haar autobiografisch verslag over de strijd tegen kanker. Komt er een inzicht over je. Geen antwoord op de vraag waarom jij wel verder mag gaan en een ander aan de gevolgen van deze strijd zal overlijden. Maar een inzicht waar jij als individu over mag beschikken op het moment dat je begrijpt dat het leven kwetsbaar is. Dat het leven een wonder is omdat jij nog bestaat. Waarin de antwoorden eenvoudig zijn. Het gaat om wat jij er mee doet. Wat je nu ervaart en koestert. Wat je nooit meer kapot zal maken. De waarden van het moment is wat er telt. Je leeft nu, geniet nu en aanvaard de opdrachten die je in dit leven krijgt. Ieder leven is uniek en het gaat er om wat jij er van wil maken.

Welke inzichten jouw leven kleuren. Als je te hard wil lopen, te veel wil bereiken en te ver van jezelf af komt te staan. Zul je jezelf verwaarlozen en bij hardnekkig niet willen luisteren, de gevolgen aan je lichaam kunnen ervaren. Maar waarom kunnen we niet gewoon weten dat het zo is, aannemen dat die waarden voor ons ook gelden? Dat we die weg van het leed niet eerst hoeven te ervaren om op dat punt uit te komen? Kan dat niet? Zijn we daarvoor te slecht van geweten en te weinig gelovig, totdat we het zelf ervaren?

De conclusies die ik in boeken, artikelen en door veel nadenken op mezelf probeer te projecteren, komen voort uit al deze bovenstaande gedachten.

Maar het uiteindelijk punt van “rust” is een gemoedstoestand waar we voor zullen moeten knokken.

Het maakt niet uit of je veel tegenspoed ervaart of dat je je zaakjes goed op orde lijkt te hebben. De essentie ben jij zelf, jij als individu, met je eigen kracht en beminnelijkheid. Houd de goede gedachten vast en verwaarloos je lichaam en geest niet langer.

Ik geloof dat ik bij mijn eigen depressies en neiging tot zwaarmoedigheid, deze pagina ook maar weer eens doorlees. Want weet je wat zo idioot is… ook degene mét de verworven inzichten voor zichzelf, kunnen dit niet als vanzelfsprekend vasthouden. Steeds opnieuw is er die stem in je hoofd die je naar je verslavingen, doorstane pijnen en angsten leidt. Die hardnekkige stem, die je terug laat voeren naar de voor jou bekende (negatieve) gevoelens. Want dat is vertrouwd, dat gevoel kende je al. En dat nieuwe, dat -goed voor jezelf zorgen- gevoel, lijkt dan opeens weer niet aan jou besteedt. Dat gun je jezelf weer eens niet. We zijn mensen, met al onze tekortkomingen. En het is zo ontzettend fijn om begrepen en gesteund te worden.

Maar vergeet niet, dat je vooral jezelf mag begrijpen en steunen.