18 juni – Finland – Naar Noordkaap
18 juni – Finland
Altijd in elkaars nabijheid. We kunnen het goed, maar korte afstem momenten kun je niet vermijden. Zo’n kleine ruimte om alles in te doen. Altijd op elkaar wachten, iedere stap op elkaar afgestemd. Als jij rechts om gaat, moet ik wel volgen. Als jij een scheet laat, zit ik in de stank. Als ik me omdraai, moet jij wel meebewegen. Alleen de whisky fles is van mij … voor de rest delen we ieder toilet papiertje samen.
Zelfs dit schrijf boekje mag gelezen worden. Alles is van ons samen, mijn gedachten deel ik met hem. Iedere stemming lezen we van elkaars gezicht af. Vandaar … zo heel afentoe zo’n moment van jezelf.
Zittend aan een stromend beekje, liggend op een wind vrij plekje, salade makend achter in de Bus. Even niemand die naar je gelaatstrekken kijkt, even in gedachten en het liefst, even gedachteloos. Gewoon een handeling uitvoeren, gewoon even ergens zijn en niet aangesproken worden.
Ik wil heel graag iets leren en ervaren wat me een rijker persoon maakt. Iets toevoegen aan mijn leven, aan mijn ZIJN. Niet zomaar de toerist uithangen of zomaar reiziger zijn. Maar iets in de trant van onze Weblog stukjes toevoegen aan mijn ervaringen. Iemand zijn die ik graag mag.
Die lessen en ervaringen zoeken we nu op, middels deze reis die we samen maken. Ik had niet gedacht dat mijn leven (opnieuw) zo’n wending zou maken. Als ik vastzit in een situatie, denk ik dat het gewoon zo door zal gaan en kan ik minder goed abstract denken.
Ik moet dingen eerst ervaren om ze echt te kunnen laten zijn. Maar dan zal je ook wel iets moeten ondernemen. Mijn vriend zegt dat al jaren, als je veranderingen wil, nieuwe mensen wil leren kennen, andere dingen wil doen …. Moet je iets ondernemen. Iets uitstralen en maar gewoon proberen. Het is heerlijk om met een dik boek (thuis) op de bank te zitten, maar op lange termijn voegt het niets toe.
Het zit ‘m in de combinatie van dingen. En – én … en niet: of – of … Het is zo duidelijk dat ik rust om me heen wil. Maar altijd ‘alleen’ zijn en je terugtrekken maakt ook niet gelukkig. Ik heb niet veel mensen nodig, maar verlang toch naar vriendschap en contact. Het oude loslaten om nieuwe elementen toe te kunnen laten. Als je geen ruimte maakt, kan er ook niets bij.
Je moet er vertrouwen in hebben dat als je eraan toe bent, de ervaringen die je nodig hebt, wel op je af zullen komen. Of dat het besluit wel genomen wordt, als je er aan toe bent. Ik ‘denk’ wel op die manier, maar het afwachten op die (zo noodzakelijke) verandering, vind ik moeilijk.
Je zit dan toch (en soms voor jaren) in een impasse. Je ervaart dat op dat moment niet zo, maar als je erop terug kijkt heb je veelal zitten wachten. Tot het moment (die je wel of die je niet neemt … anders moet je weer wachten) van juist die verandering, die levenswijze, die handeling, die ervoor zorgt dat je leven nooit meer hetzelfde is.