Auteur: Anne

13 juni

Afgelopen dagen een stilte dip gehad. Hartstikke koud, absoluut niet voorbereid op de temperatuur in deze landen (een verkeerde voorstelling gemaakt van de zomer temperatuur in het Noorden). ’s Avonds is het gewoon freezing koud en kun je niet bij de Bus zitten. Los van de muggen zit je aan je stoel vastgevroren.

Tja, en wat dan? Ik kreeg een hele nare mopperbui en kon absoluut niet meer zien wat we wel hebben. Hoe fantastisch dit landschap is en dat ik hier een moord voor zou doen. Om op deze manier rond te reizen. Nee hoor, ik moest weer eens in het verleden duiken, werd negatief en kon opeens helemaal niet meer zien hoe ik tot besluiten kom.

We gaan het anders doen. Als de zon schijnt gaan we wandelen, eten klaarmaken, van het uitzicht genieten. Als het regent gaan we rijden met de Bus en slaan ons ontbijtje gewoon over. Als het ’s avonds koud is reizen we verder, als het nacht is bepalen we waar we de Bus stallen en gaan slapen. Iedere dag opnieuw bepalen wat de dag ons brengt, en tijdsaspecten voor eten, rijden, wandelen … loslaten.

Maar eens kijken of we dat vast kunnen houden. En vooral eens kijken of ik dat nu ook zo ga ervaren? Ik wil het van binnen voelen. Daardoor zal ik ook niet zo pinnig reageren bij een opmerking van mijn reisgenoot, daardoor zal ik beter naar mezelf kunnen kijken en “bij mezelf kunnen blijven” in het aangeven van wat ik wil.

Wordt vervolgt …