Jaar: 2004

Ons vervoermiddel, de VW Transporter T4, heeft zich tijdens deze reis als multifunctioneel gezelschap bewezen.

We hadden wel even de tijd nodig om orde te krijgen in alle speciebakken, hoekjes en gaatjes van ons vervoermiddel. Alles moest een vaste plaats krijgen en als je iets had veranderd moest je dat wel steeds tegen elkaar zeggen, om te voorkomen dat je constant loopt te zoeken.

Na een week zat er systeem in en hadden de meeste dingen een vaste plek. Wel zo handig als je met een beperkte ruimte om moet gaan.

Maar wat een immense ruimte werd ons geboden. De bus bleek ook een prima eetgelegenheid. We hadden de keus om achterin op de matrassen te zitten of voorin met kussens ieder naar één kant overdwars plaats te nemen. Het restaurant gedeelte kon op twee manieren worden opgebouwd en heel relaxed zat ik daar te koken met alle spullen binnen handbereik.

De keuken bestond dan wel uit een koelbox, een gasfornuis en een speciebak met wat keukenspullen, maar het was voldoende. En had je echt een dringende boodschap, dan kon je zelfs in de bus op de poepemmer gaan zitten, je wil niet weten hoeveel bacteriën en stank je ontloopt als je dit vergelijkt met de openbare schijthuizen.

Zo werd de bus echt een vriend waar je graag naar terug verlangde. Al van verre zagen we onze rode bus staan. Met die zonwerende ogen tussen al dat groen. Nat van de regen, koud van de wandeling … in de bus kon je doorwarmen. Hongerig of slaperig … de bus bood uitkomst. Zin in een wandeling … een kwestie van langs de weg parkeren en uitstappen.

Wat een vrijheid en wat een mogelijkheden. Bovenin Noorwegen, reizend en ontdekkend dat ik eigenlijk alleen maar behoefte heb aan stilte, verlaten landschappen, een wandeling en een plek om door te warmen. Vraag ik me af of ik ooit weer terug kan?

Terug naar een omgeving van wegwijzers en vaststaande routes. Het lijkt onmogelijk dat we daar nog voor gaan kiezen, na deze ervaring. Maar ik wil geen voorbarige conclusies trekken. Dat het tijd werd voor iets anders was wel duidelijk.