Verwachtingen
Op zoek naar jezelf, naar je eigen grenzen en momenten van geluk. Natuurlijk bestaan er geen ideale omstandigheden en kun je ze (dus) ook niet creëren, hoe graag je dat ook zou willen. Je kunt ruimte en tijd voor jezelf creëren. Je kunt je eigen besluiten nemen. Je hoeft helemaal niets … als je een andere weg in wil slaan, is het eenvoudigweg een keuze die je maakt. De gevolgen zijn voor jezelf.
Wat is het effect van die keuzevrijheid? Wat verwacht je van jezelf na een verandering van koers. En wat verwachten anderen van jouw? Het leven is ingewikkeld en eenvoudig tegelijkertijd. In mijn geval heb ik er voor gekozen om een periode vrij te zijn. Ik zou vrij in mijn gedachten willen zijn. Vrij van afspraken en verplichtingen. En wat gebeurd er?
Op het moment dat ik dat langdurig heb mogen ervaren begint de onrust opnieuw. Want hoe moeilijk is het om maar eenvoudig de tijd te nemen en de antwoorden op je af te laten komen. Wanneer zul je dan bereiken, wat je voor jezelf aan doelen gesteld had? Zul je wel iets bereiken als je eenvoudig je dagen vult met je eigen bezigheden?
En daar komt het dwingende karakter (van je eigen gedachten) om de hoek kijken. Want je moet toch iets doen? Je moet toch presteren en aan verwachtingen voldoen? Je hebt toch idealen en dromen en die ging je toch verwezenlijken? Nou hoe denk je dat te bereiken? Door in de tuin te zitten en van je plantjes te genieten?
Kwellende vragen waar ik soms (ook) geen antwoord op heb hoor. Ik verwacht een heleboel van mezelf. Ik wil een richting kiezen en de veranderingen die daarbij horen zou ik het liefst binnen korte termijn realiseren. Maar dat kan dus helemaal niet. Veranderingen zijn processen van jaren, voor veranderingen moet je wel een koers uitzetten, maar die kun je verder niet afdwingen. En net als ieder ander, verwacht ik dat wel van mezelf. Ik verwacht dat ik met het omschrijven van gevoelens en mooie gedachten … ook in staat zal zijn om tot de uitvoering daarvan te komen. Het moest allemaal anders, maar hier zit ik dan … en hoe anders is het nu?
Mag ik wel genieten van de eenvoud van mijn dagen? Mag ik wel genieten van het niets doen? Natuurlijk als je op reis bent, mag dat wel. Dan mag je luieren, rondlopen, om je heen kijken en weer verder gaan.
Maar thuis? In je eigen omgeving lijken de dingen die je zo met hart en ziel wilt doen, waar je zo intens van zou kunnen genieten … al snel niet genoeg. En is het dus heel belangrijk, om heel snel naar jezelf te kijken en te zeggen: Ja hoor, dat mag best. Je hoeft niet bijzonder te zijn, je hoeft geen perfecte broden te kunnen bakken, je hoeft geen prestaties te leveren. Je mag gewoon “zijn” wie je bent. Je mag gewoon doen wat je wilt doen, iedere minuut van de dag.
Juist omdat je deze omstandigheden voor jezelf gecreëerd hebt, kun je dat nu doen. Om vervolgens tegen jezelf te zeggen. Doe dat dan ook. Laat deze kostbare periode niet onbenut aan je voorbij gaan. Juist door niets te doen, loop je tegen je eigen grenzen op, kun je ontdekken wat er nu echt belangrijk is en zul je antwoorden krijgen op vragen die je al zo lang gesteld heb.
Juist door het niet af te dwingen, juist door niet weg te gaan, kom ik mezelf tegen. En geloof me … dat is heel confronterend. Het is veel gemakkelijker om je rugzak in te pakken en op weg te gaan, dan hoef je niet na te denken, dan kun je alles (weer) uitstellen. Want ik neem mezelf gewoon mee op reis hoor. Of ik nu hier zit of op de Noordkaap. Waar het om gaat is hoe ik me erbij voel.
En wat is dat moeilijk om alles binnen handbereik te hebben en toch te blijven zien wat je al hebt. Om al die goede gedachten te kunnen hebben. Om die mooie woorden uit je toetsenbord te laten ontstaan, maar dan ook daadwerkelijk altijd het geluk te zien.