Je bent het waard om gelukkig te zijn
Er zijn dagen dat je volledig aan de grond zit. Dat je los van je levenservaringen, los van de geslaagde onderdelen in je leven een allesoverheersend gevoel van falen hebt.
Het klinkt zo oppervlakkig, maar je bent geheel ontevreden met je uiterlijk, je gewoonten en je gemoedstoestand. De somberheid overwint en het moment is aangebroken dat je klagend door je huis loopt. Er is niets, maar dan ook helemaal niets wat je anders zou willen. Je hebt alles bereikt wat binnen je bereik ligt en echt als je het over zou mogen doen, je zou dezelfde keuzes maken.
Wanneer luisteren we naar onze innerlijke stem? De innerlijke stem die in ieder mens aanwezig is en op goede dagen voor harmonie zorgt en op slechte dagen een afrekening vormt voor onafgemaakte zaken. Op slechte dagen een ongezouten oordeel vormt over alles wat anders had kunnen zijn. Het zwaarste oordeel vorm je over je zelf.
Maar kan het ook anders? Getuigt het van de verkeerde invloeden in onze eerste levensjaren, getuigd het van een diepgeworteld wantrouwen naar ons eigen kunnen? Wat maakt dat we nooit echt geloven in de positieve kracht die in ons aanwezig is. Als we dat toe zouden laten en nu eens eindelijk onze eigen keuzes zouden maken. Zouden we dan eerlijk en oprecht durven zijn? Zouden we dan geloven dat we het waard zijn om gelukkig te zijn?
Hoe kunnen we voortbestaan als we ons zelf niet toestaan om te genieten? Wanneer laten we het verleden los, een verleden dat bestaat uit verwachtingen en een zoeken naar geluk ver buiten onszelf. Zou het niet mooi zijn als je oprecht zou kunnen kiezen voor gezondheid en het milieu. Als we konden putten uit een oneindige bron van zelfvertrouwen. Uit de wens om in een gezond lichaam met een gezonde geest te wonen, moet toch een werkelijkheid voort kunnen komen die je stoutste dromen overtreft?