Onthaasten
De tijd nemen. Het populaire woord “onthaasten” in de praktijk brengen, bleek nog niet zo gemakkelijk als het lijkt. Eigenlijk vond ik van mezelf dat ik dat al prima kon. Maar eenmaal op reis merkte ik dat ik dat nog veel beter zou willen kunnen.
Maar dat het gevoel van rust en tijd voor dingen nemen, niet zo vanzelfsprekend is. Het gaat dan vooral om de processen in je hoofd. Tijdens het tandenpoetsen sta je al te bedenken dat je het ontbijt nog even snel klaar wil zetten, straks nog andere sokken aan moet trekken en … en voor je het weet besteed je helemaal geen aandacht aan het gene wat je werkelijk aan het doen bent. Tijdens het koken, werk ik snel, even dit erdoor roeren, blik opendraaien, gas lager zetten. Ik kijk om me heen hoe ik het efficiënter kan doen. Maar wat vergeet ik?
De tijd nemen!
Binnen korte tijd heb ik mijn eten bereidt, maar na afloop bedenk ik me: waarom, moet het nu zo snel klaar? Ik heb alle tijd van de wereld, niemand verwacht iets van mij en toch ontneem ik mezelf de mogelijkheid om het rustig en op een prettige manier te volbrengen. In je hoofd spinnen al weer gedachten aan de avond die nog voor je ligt … en … weer een belangrijk moment aan je voorbij laten gaan.
Als dat je nou één keer zou overkomen, zou je er om lachen en zeggen: oké, dat weet ik nu, dus ga ik het anders doen! Vergeet het maar, het zit zo diep in je systeem ingebakken, het is gewoon aangekoekt. Door je opvoeding, je werk, de stressvolle maatschappij om je heen … ben je gewend om ‘snel’ te reageren, onder een bepaalde druk kunnen we pas goed presteren (zeggen we tegen elkaar).
En ja, dan komt dat werkritme, waar ik net uit gestapt ben wel even om de hoek kijken. Je moet altijd zoveel van jezelf. Niemand hoeft dat je op te leggen want dat doe je zelf al. Iedere morgen wordt je wakker met een scenario van de dag die voor je ligt al in je hoofd. Wat er allemaal nog bijkomt tijdens het ontbijt wil je niet eens weten, en voordat je gaat slapen bedenk je alvast wat je de volgende dag beter, anders en intensiever kunt doen.
Laat dat maar eens los. Dit thema bleef terug komen tijdens het rijden door uitgestrekte landschappen, het genieten van de magnifieke uitzichten, tijdens het ontwaken midden in de natuur, tijdens het bewust worden van de processen waarin je daadwerkelijk met één ding tegelijk bezig wilt zijn.
Loslaten, dus
Loslaten van al die dingen die anderen tegen je zeggen, al die verwachtingen die mogelijk gesteld worden, al die processen waar je wel een deel van bent, maar die je niet helemaal op hoeven te slokken. Voor je eigen dingen kiezen en vooral loslaten wat de gevolgen zullen zijn, niet analyseren en niet steeds terugkijken of je andere keuzes had gemaakt met de gegevens die je nu hebt. Als je op dat moment echt voor iets anders had willen kiezen, dan had je het wel gedaan. Dat voorkomt piekeren en spijt.
We hebben geen ontslag genomen om op reis te gaan. We zijn niet op reis gegaan om dit op Internet te kunnen zetten. Het is goed, om dat soort ideeën los te laten, om jezelf niet een termijn op te leggen waarin je iets bereikt wil hebben. Het tijdsbestek los laten is van cruciaal belang om tevreden te zijn met wat je “wel” hebt.
Als je dat beseft krijg je opeens een heleboel rust in je hoofd. En daarnaar ben ik opzoek. De stilte om me heen, heb ik wel ervaren, nu de rust in mijn hoofd nog.