De moeilijke weg van eenvoud

In mijn leven heb ik van jongs af aan gekozen voor eenvoud. Dat was geen bewust proces maar meer een innerlijk weten. Ik hechte ook toen al geen waarde aan bezit. Ik vroeg altijd aan anderen of ze gelukkig waren en dat werd als een rare vraag beschouwd waar ik meestal een ontwijkend antwoord op kreeg.

Vanuit het gezellig samenzijn met mijn vriend heeft de weg naar eenvoud een vaste plaats in mijn leven gekregen. Ons huis is ingericht met minimale luxe, de badkamer en keuken zijn nog in oorspronkelijke staat. Onze standpunten dat we met minder ook tevreden zijn, hebben we altijd vastgehouden. Het huis leeft doordat iedere ruimte zijn verhaal heeft.

De wereld was altijd binnen handbereik. We begonnen met een kajuitzeilboot: genaamd Wiebel, hadden altijd een auto in ons bezit, er heeft nog een motor op ons pad gestaan en de VW Transporter bus heeft ons naar verre bestemmingen gebracht en voldeed precies aan onze verwachtingen van een onafhankelijk bestaan. Na verre reizen en zonnige vakanties zijn we al 15 jaar niet meer in een vliegtuig gestapt. De auto hebben we twee en een halve jaar geleden weg gedaan omdat we er toch nog maar zes keer per jaar mee reden.

De keuzes die we gemaakt hebben, komen allereerst vanuit ons gevoel. Helemaal content met het leven dat we leven, rijk aan ervaringen, volgde de besluiten elkaar op. Juist door minder te bezitten, heb je ook minder verplichtingen en zorgen. Je houdt ruimte over in je hoofd en we staan goed geworteld in de aarde. Geen kracht kan ons zomaar omver blazen, we staan met beide benen op de grond.

Dan komt er een dag dat je alleen nog met de fiets en op wandelschoenen vanuit het startpunt van je huis vertrekt. Dat je iedere dag beoordeelt wat de dag je brengt. En daar sluipt de gewetenskwestie je gedachten binnen. Is dit genoeg, heeft de keuze voor eenvoud ons ook solistisch gemaakt?

Daar waar de wereld voorbij raast, willen wij rust. Daar waar het bezit de huiskamers vult, willen wij overzicht behouden. Kunnen we onze waarden vasthouden of laten we ons meenemen door de overvloed van de huidige tijd.

Eenvoud behouden is net als een verslaving altijd onderhevig aan invloeden van buitenaf. De verleiding om je te conformeren met je omgeving, de verleiding om er bij te horen, zetten je onder druk. De moeilijke weg naar eenvoud is een levenslang proces, met valkuilen en altijd het gevaar van een terugval.

Zie ook

• desteven.nl – Jan Stevens – Wanneer wordt eenvoud een valkuil.