Altijd hetzelfde

Vaststaande thema’s en gevoelens vormen een terugkerend innerlijk conflict in je leven. Je hebt het hele scala aan gevoelens al honderd keer doorlopen, een antwoord gevonden en een remedie uitgedacht om nu eindelijk die fase eens achter je te laten.

Vergeet het maar.

Voordat je het weet kun je nummer honderd-en-één aan je lijstje toevoegen.

Waarom luisteren we zo slecht naar onszelf, waarom kunnen we anderen zo goed bijstaan in woord en gebaar en zorgen we zo slecht voor onszelf? Het lijkt zo eenvoudig om van je fouten te leren en er voor te zorgen dat het je niet meer overkomt. Je was er toch zo zeker van? Assertiviteit gaat je goed af als het om onrecht in de wereld gaat, als je positie wilt bepalen binnen je sociale netwerk. Maar nee, als het alleen om jou gaat, is er geen cursus bestand tegen zoveel eigengereidheid. Je houdt toch weer vast aan negatief denken en wordt in de draaikolk der herhaling meegezogen.

Waarom is het zo moeilijk om nieuwe patronen aan te leren? Wat maakt dat het verleden zo hardnekkig ingesleten is dat we zo eenvoudig in oud gedrag terugvallen?

Zijn dit vraagstukken waar we werkelijk een antwoord op zoeken, of hebben we te maken met feiten die onherroepelijk op ons netvlies zijn ingebrand en die geen ander pictogram dulden?

Er zijn twee mogelijkheden.

Je voelt een stil protest in je op komen en vanuit die gezonde gedachten ben je bereid om je probleemgebieden aan te pakken.

Of je hebt het gevoel dat er toch nooit iets zal veranderen en je staat stil, je durft niets te ondernemen en koestert je pijn.