Vriendschap
Er wordt al zo veel over geschreven, wat betekent het voor mij en waarom is het zo belangrijk om er een mening over te hebben? Kan het ook niet gewoon zijn zoals het is, kan je het ook niet gewoon laten komen zoals het komt?
In je jeugd heeft vriendschap vooral betrekking op de omgang met leeftijdgenoten. Eenmaal in het arbeidsproces terecht gekomen zouden daar collega’s voor in de plaats kunnen komen of lotgenoten. Mensen met dezelfde interesse of doelen in hun leven. Mensen die een tijdje met je meelopen om vervolgens toch weer andere levens keuzes te maken.
Wat een vriend een vriend maakt weten we allemaal wel? De vrienden die op je pad komen, heb jij uitgezocht en als het waardevol blijkt te zijn, hoef je elkaar nooit meer los te laten. Kun je alles van elkaar verdragen en kan de vriendschap een storm wel doorstaan.
Maar vertrouwen en eerlijkheid staan wel bovenaan, we willen graag echt kunnen zijn, met al onze angsten en onzekerheden. We willen steun ervaren en weten dat de ander je accepteert. Dat je kunt zijn wie je bent, met al je ontwikkelingen en verschillende levensfasen.
Waarom zijn er dan mensen die maar één vriend in hun leven kunnen benoemen en mensen die honderd vrienden op hun feest uit kunnen nodigen? Zou het niet gewoon een keuze kunnen zijn? Een keuze die past bij je persoonlijkheid en de manier waarop je in het leven staat? De individualist zal weinig behoefte hebben aan groepsafspraken en een volle agenda. Terwijl de sociaal ingestelde mensen hunkeren naar het aansluiten bij de groep.
Om gelukkig te zijn vraagt “het leven” om een afstemming die bij je past en dat uitgangspunt maakt meteen het beladen vraagstuk overbodig of je wel genoeg vrienden hebt!
Waarom zou je jezelf verloochenen door te willen voldoen aan een maatschappelijk beeld? Waarom zou je ervoor blijven kiezen om met mensen om te gaan die je pijn doen, die niets toevoegen aan je leven? Is het niet veel belangrijker om op zoek te gaan naar je eigen persoonlijke invulling, naar datgene wat jou leven de moeite waard maakt?
Toch rust er een taboe op het ontbreken van een groot sociaal netwerk. Binnen de hulpverlening wordt het al snel als probleemgebied uitvergroot en wordt het ontbreken van contacten als eenzaamheid aangeduid. Maar is dat ook zo? Zou het niet veel realistischer zijn om te kijken naar de persoon zelf. Wat is zijn levensstijl en wat maakt dit mens tot een bijzonder mens. Een oprecht individu dat kiest voor zijn eigen levensinvulling, voor loyaliteit en vertrouwen.