Het verloren petje staat symbool voor loslaten en nieuwe dingen toelaten.

Na de ontdekking van mijn verlies, kwam direct de gedachte in me op dat ik niet in paniek moest raken. De trein was weg en ik kon er niets meer aan veranderen. We stelden onze route bij en besloten om het goede gevoel van die dag niet te verpesten. We gaan gewoon op zoek naar een ander leuk petje.

Vanuit de looproute die we namen, kwamen we langs een onbekende 2e hands winkel waar we spontaan naar binnen liepen. Toevallig konden we uit tientallen petjes een goed passend petje vinden, ontdekte we een klok met ouderwetse cijfers en een winterjas die me direct beviel.

Ik heb niet veel nodig en houd niet van overvloedige aankopen. Maar ergens tegenaan lopen zonder een keus te hoeven maken uit tientallen jassen of winkels, kan ook heel prettig zijn. De verkramping van de juiste maat, welke kleur en materiaal waren allemaal niet aan de orde. Gewoon een blij hoofd in de spiegel was genoeg.

Geloven is zien en de toevalligheden in je leven zou je kunnen zien als een wegwijzer die je naar mogelijkheden leidt. Soms pak je het signaal op en brengt het toeval je naar onverwachte besluiten. Soms ben je niet in staat om te reageren. Niets is toevallig, dan heeft het ook zo moeten zijn.

zie ook

• maatschapwij.nu – eerst geloven dan zien, door Kees van der Stel

Vanuit het gezellig samenzijn met mijn vriend heeft de weg naar eenvoud een vaste plaats in mijn leven gekregen. Ons huis is ingericht met minimale luxe, de badkamer en keuken zijn nog in oorspronkelijke staat. Onze standpunten dat we met minder ook tevreden zijn, hebben we altijd vastgehouden. Het huis leeft doordat iedere ruimte zijn verhaal heeft.

De wereld was altijd binnen handbereik. We begonnen met een kajuitzeilboot: genaamd Wiebel, hadden altijd een auto in ons bezit, er heeft nog een motor op ons pad gestaan en de VW Transporter bus heeft ons naar verre bestemmingen gebracht en voldeed precies aan onze verwachtingen van een onafhankelijk bestaan. Na verre reizen en zonnige vakanties zijn we al 15 jaar niet meer in een vliegtuig gestapt. De auto hebben we twee en een halve jaar geleden weg gedaan omdat we er toch nog maar zes keer per jaar mee reden.

De keuzes die we gemaakt hebben, komen allereerst vanuit ons gevoel. Helemaal content met het leven dat we leven, rijk aan ervaringen, volgde de besluiten elkaar op. Juist door minder te bezitten, heb je ook minder verplichtingen en zorgen. Je houdt ruimte over in je hoofd en we staan goed geworteld in de aarde. Geen kracht kan ons zomaar omver blazen, we staan met beide benen op de grond.

Dan komt er een dag dat je alleen nog met de fiets en op wandelschoenen vanuit het startpunt van je huis vertrekt. Dat je iedere dag beoordeelt wat de dag je brengt. En daar sluipt de gewetenskwestie je gedachten binnen. Is dit genoeg, heeft de keuze voor eenvoud ons ook solistisch gemaakt?

Daar waar de wereld voorbij raast, willen wij rust. Daar waar het bezit de huiskamers vult, willen wij overzicht behouden. Kunnen we onze waarden vasthouden of laten we ons meenemen door de overvloed van de huidige tijd.

Eenvoud behouden is net als een verslaving altijd onderhevig aan invloeden van buitenaf. De verleiding om je te conformeren met je omgeving, de verleiding om er bij te horen, zetten je onder druk. De moeilijke weg naar eenvoud is een levenslang proces, met valkuilen en altijd het gevaar van een terugval.

Zie ook

• desteven.nl – Jan Stevens – Wanneer wordt eenvoud een valkuil.

Door vanuit reflectie naar je eigen situatie te kijken kom je tot inzichten die je beeld scherp stellen.

Reflectie: vanaf 2004 ben ik vanuit de behoefte om iets te creëren begonnen met een weblog met korte teksten over dwalingen en vastlopende gedachten patronen.

Vanuit reflectie ontstaan inzichten die me al schrijvende zelf kunnen verbazen. Bij aanvang van het artikel heb ik alleen wat losse gedachten die ik onder woorden wil brengen. In een proces van bewustwording, waarin vooral de kwetsbare emoties naar voren komen, ontstaat een verhaallijn waar ik verder mee kan.

Mijn vermogen om goed te luisteren maakt dat de ander zich gehoord voelt en zich openstelt voor reflectie en zelf tot inzichten kan komen. De uitkomst van een goed gesprek is namelijk altijd een wisselwerking tussen twee personen. De steunende partij geeft en de vragende partij ontvangt. Het geven gaat echter niet zonder het ontvangen. Als er geen connectie ontstaat, is er geen gesprek maar een eenzijdige informatie overdracht, zonder diepgang.

Door bewust te reflecteren kom je tot inzichten en vanuit waarneming tot een kijkje in je ziel.

Zonder inzicht is er geen veranderingsproces mogelijk.

Het niet erkennen van mijn gevoelens over een situatie die maar voortduurt maken dat Woody Woodpecker in actie komt. Het dwingt je na te denken over wat er werkelijk in je hoofd rondspookt, wat je werkelijk voelt maar niet mag voelen van jezelf. Wat je al weet maar niet wil weten. Het is wonderlijk om te beseffen hoe sterk de geest is en waar blokkades zich vertalen in lichamelijke klachten.

Als je het eenvoudig benadert zou je bij lichamelijke signalen dus gewoon terug moeten gaan naar de oorsprong van je gedachten.

Wat mag ik niet voelen, wat wil ik niet weten, welk deel van van mijn eigenheid neem ik niet serieus? Waar conformeer ik mezelf teveel, speel ik toneel en loop ik aan mezelf voorbij.

Het antwoord is altijd dichterbij dan je denkt. En zit juist in de kleine dingen: kijken naar wat je wel hebt en vertrouw op de signalen die je krijgt. Stoppen met jezelf vergelijken met de ander en jezelf klein maken. Je mag er zijn, je mag ruimte innemen en je mag voelen wat je voelt. Kom uit je blokkade door er vanaf een afstand naar te kijken en te weten dat je er een leven lang over gedaan hebt om zo te worden.

Niemand verandert in een dag, processen kosten tijd en veel herhalingen. Het is wonderlijk hoe je 25 jaar geleden al een standpunt had ingenomen en er terug kijkend nog steeds hetzelfde overdenkt. Dat kun je dan weer negatief benaderen door te denken dat je vastzit in je patronen. En dat kun je positief benaderen, wat altijd veel krachtiger is, door te denken dat de overtuiging een deel van jezelf is geworden en dus goed bij je past.

Als je dat als uitgangspunt neemt kan je nooit falen. Je bent zoals je bent, de kracht zit gewoon in jezelf. Je bent op eigen kracht vooruit gekomen en als je het gevoel hebt dat je stilstaat, zal dat ook een reden hebben, dan was je er nog niet aan toe om nieuwe standpunten te omarmen. Iedereen krijgt zijn eigen lessen en bepaalt zijn eigen tempo.

Als aspecten in je leven zich herhalen, betekend dit alleen maar dat je opnieuw de mogelijkheid krijgt om er naar te kijken. Als het nodig is om iets veranderen, zal dat op je pad komen. Het maakt dan niet uit dat het dezelfde signalen zijn als 25 jaar geleden. Als het moment voorbij gaat, komt er wel weer een nieuw moment. Als de krachten echt samenwerken om je iets in te laten zien, zal dat je duidelijk worden.

Daarmee zou je kunnen zeggen dat negeren een heel gezond mechanisme is in tijden dat je niet bij machte bent om iets aan de situatie of jezelf te veranderen. Je herkent de signalen maar kan er niets aan veranderen omdat je levensweg op dat moment nog in beton gegoten lijkt. Kijk dan of er een scheurtje kan ontstaan in de betonnen muur. Kijk wat er met je stemming gebeurt als je achter die muur zou kunnen kijken. Waar je een luchtstroom voelt en wat dit met je doet.

Het gaat om de kleine dingen: weer even adem kunnen halen, even wat minder spanning ervaren en dan weer gewoon terug in het hier en nu. De situatie is niet veranderd maar jij bent verandert door er anders tegenaan te kijken.

In je kracht komen is een levenslang proces.

Hij is auteur van vele boeken over de toepassing van zenmeditatie in de dagelijkse praktijk. Hij publiceerde o.a.

1. Zen en de kunst van het studeren
2. Zen en geluk

Voor de boeddhisten is Boeddha de voorbeeldige verlichte. De beelden van deze historische figuur stralen rust uit, zo zegt men vaak. Ook veel niet-boeddhisten hebben tegenwoordig graag een boeddha-beeldje in huis.

Tot voor kort kon dit gemakkelijk afgedaan worden als een soort mode verschijnsel, ook al is het een mode die al stamt uit de zestiger jaren en zijn hoogtepunt nog niet lijkt te hebben bereikt.

Recent onderzoek maakt echter duidelijk dat er hier waarschijnlijk iets anders aan de hand is en dat de keuze voor een boeddha-beeldje in deze tijd misschien minder toevallig is dan we dachten.

Dijksterhuis toonde in zijn promotie onderzoek aan de universiteit van Nijmegen aan dat het gebruik van stereotypen doorwerkt in ons doen en laten. Proefpersonen bij wie kort voor een spelletje het stereotype beeld van een professor werd geactiveerd, wisten aanzienlijk vaker een antwoord op moeilijke vragen dan hun blanco tegenspelers.

Ze wisten significant meer. Het beeld van de slimme professor activeert alle in ons aanwezige intelligentie. En zo stimuleert een beeld van een verlichte zoals bijvoorbeeld Boeddha, rust en spontaniteit.

Dit betekent dat onze talenten onder andere geactiveerd kunnen worden door beelden voor ogen te halen van, zoals Dijksterhuis dat noemt, stereotypen. Jung sprak in dit verband over archetypen en hun psychische energie.

Dijksterhuis toonde wetenschappelijk aan wat Jung reeds heel bewust aanvoelde. Onze keuze voor idolen is dus vaak niet toevallig, ook al zijn we ons er niet altijd bewust van.

Met een boeddha-beeld halen we dus eigenlijk een stukje rust in huis

Of het beeld wel of niet “werkt” hangt natuurlijk mede af van de vraag of we het beeld wel of niet in gedachten activeren. Maar de beelden die om ons heen staan en aan de muur hangen, hebben invloed op ons.

Zie ook

• duckduckgo – Zen en keuzes maken
• rientsritskes.nl – Zenleraar, oprichter en zenmeester van zen.nl

Veelal willen we alles zelf doen; zelfstandig keuzes maken en vooral geen hulp aanvaarden! Gevormd door een sociaal netwerk waarin zelfstandig functioneren een groot goed is, zijn we geneigd om onzekerheden als ongewenst te beschouwen. Het word wel erg moeilijk om toe te geven dat je de ander nodig mag hebben! Dat je niet alles alleen hoeft te doen maar dat het prettig is om veranderingen en keuzes te delen.

Een compliment vormt de bevestiging waar je nou juist zo prettig op kunt leven, wat je sterker maakt en zo prettig en warm aanvoelt, als je het durft te aanvaarden!

Honderden ervaringen rijker blijkt er toch een patroon te zitten in de valkuilen die je vanuit je verleden meedraagt. Wanhopig analyserend kom je erachter dat je steeds opnieuw moet vechten tegen de aangeleerde patronen die als vanzelfsprekend hun aandeel opeisen in je manier van doen.

Groot gebracht met de boodschap dat alles binnenshuis wordt opgelost en dat zwijgen geen liegen is, kom je niet los van het aangeleerde gedrag. Een kind die geslagen wordt zal een gewelddadige partner aantrekken, vanuit een incest verleden weet je niet beter dan dat je lichaam openbaar bezit is en zal je gemakkelijk slachtoffer worden van misbruik in het heden.

Is het mogelijk om het verleden te ontvluchten? Welke krachten bepalen dat je het gevecht aan kunt gaan? Niet iedereen komt in de hulpverlening terecht, niet iedereen wordt opnieuw slachtoffer van zijn verleden. Je kunt er tegen vechten, je kunt het recht terug nemen om je leven een andere wending te geven. Je kunt weigeren de stem uit je verleden nog langer van invloed te laten zijn op het heden.

Onze zwakheden liggen in de vertrouwdheid van het gevoel. Afwijzing is een bekend gevoel dus als je niet afgewezen wordt zorg je er zelf wel voor dat anderen je afwijzen. Troost eten is aangeleerd gedrag, de boodschap uit je jeugd maakt dat je onbewust steeds op zoek blijft naar goed- of afkeuring van gedrag. Het antwoord bestaat uit discipline en in jezelf geloven.

Het kan ook anders, maar je moet eerst je eigen patronen ontdekken voordat je het heft in eigen handen kunt nemen. Wat vind jij belangrijk, wie wil je zijn, wat wil je aantrekken in je leven, welke mogelijkheden maken dat het jouw mogelijkheden worden?

Vergeet het maar.

Voordat je het weet kun je nummer honderd-en-één aan je lijstje toevoegen.

Waarom luisteren we zo slecht naar onszelf, waarom kunnen we anderen zo goed bijstaan in woord en gebaar en zorgen we zo slecht voor onszelf? Het lijkt zo eenvoudig om van je fouten te leren en er voor te zorgen dat het je niet meer overkomt. Je was er toch zo zeker van? Assertiviteit gaat je goed af als het om onrecht in de wereld gaat, als je positie wilt bepalen binnen je sociale netwerk. Maar nee, als het alleen om jou gaat, is er geen cursus bestand tegen zoveel eigengereidheid. Je houdt toch weer vast aan negatief denken en wordt in de draaikolk der herhaling meegezogen.

Waarom is het zo moeilijk om nieuwe patronen aan te leren? Wat maakt dat het verleden zo hardnekkig ingesleten is dat we zo eenvoudig in oud gedrag terugvallen?

Zijn dit vraagstukken waar we werkelijk een antwoord op zoeken, of hebben we te maken met feiten die onherroepelijk op ons netvlies zijn ingebrand en die geen ander pictogram dulden?

Er zijn twee mogelijkheden.

Je voelt een stil protest in je op komen en vanuit die gezonde gedachten ben je bereid om je probleemgebieden aan te pakken.

Of je hebt het gevoel dat er toch nooit iets zal veranderen en je staat stil, je durft niets te ondernemen en koestert je pijn.

Het is niet de betekenis van een droom in mijn slapende bewustzijn die mij intrigeert, maar de droom als resultaat van een verlangen. Het verlangen om te schrijven, het verlangen om een denkbeeld om te zetten in een tastbaar perspectief, maakt dat deze site tot stand is gekomen.

En daar gaan we weer, het negatieve oordeel eist als vanzelf een plekje op, is geruisloos mijn tekst binnen geslopen, om zijn vernietigende werk te doen. Laat je nu eens verrassen, laat het verlangen om te schrijven zijn eigen weg maar volgen, het enige wat je nodig hebt is vertrouwen en een goed gevoel, dan zal je blijven schrijven. De neiging om te beheersen maakt dat je star en rigide bent in je denken; durf het los te laten!

Het klinkt zo oppervlakkig, maar je bent geheel ontevreden met je uiterlijk, je gewoonten en je gemoedstoestand. De somberheid overwint en het moment is aangebroken dat je klagend door je huis loopt. Er is niets, maar dan ook helemaal niets wat je anders zou willen. Je hebt alles bereikt wat binnen je bereik ligt en echt als je het over zou mogen doen, je zou dezelfde keuzes maken.

Wanneer luisteren we naar onze innerlijke stem? De innerlijke stem die in ieder mens aanwezig is en op goede dagen voor harmonie zorgt en op slechte dagen een afrekening vormt voor onafgemaakte zaken. Op slechte dagen een ongezouten oordeel vormt over alles wat anders had kunnen zijn. Het zwaarste oordeel vorm je over je zelf.

Maar kan het ook anders? Getuigt het van de verkeerde invloeden in onze eerste levensjaren, getuigd het van een diepgeworteld wantrouwen naar ons eigen kunnen? Wat maakt dat we nooit echt geloven in de positieve kracht die in ons aanwezig is. Als we dat toe zouden laten en nu eens eindelijk onze eigen keuzes zouden maken. Zouden we dan eerlijk en oprecht durven zijn? Zouden we dan geloven dat we het waard zijn om gelukkig te zijn?

Hoe kunnen we voortbestaan als we ons zelf niet toestaan om te genieten? Wanneer laten we het verleden los, een verleden dat bestaat uit verwachtingen en een zoeken naar geluk ver buiten onszelf. Zou het niet mooi zijn als je oprecht zou kunnen kiezen voor gezondheid en het milieu. Als we konden putten uit een oneindige bron van zelfvertrouwen. Uit de wens om in een gezond lichaam met een gezonde geest te wonen, moet toch een werkelijkheid voort kunnen komen die je stoutste dromen overtreft?

Toch hoeft het helemaal niet zo ingewikkeld en ingrijpend te zijn om een beetje stilte om je heen te creëren. Ook al word je in je dagelijkse leven overspoeld door het onvermijdelijke geluid van kinderen, klussende buurmannen en een stereotoren op de bovenverdieping. Lijkt het toch van belang om het antwoord juist te zoeken in de dagelijkse realiteit, in de factoren die juist heel dicht bij je staan, en die een wezenlijk verschil kunnen maken als je samen met je omgeving kijkt naar de mogelijkheden om daaraan te voldoen.

Vanuit de media wordt je opgedrongen om je aan te sluiten bij een spiritueel centrum, een cursus Zen of sapkuur in Limburg te gaan volgen. Vooral mediteren, ervaringen delen of een boom omhelzen om de weg naar jezelf terug te vinden. Een overweldigend aanbod komt je tegemoet als je via Google op zoek gaat.

Helemaal goed als je de tijd en inspiratie hebt om dat in te passen. Maar het is allemaal tijdelijk en kortdurend. Kijk nu eens serieus om je heen.

Wat kun je nu, vandaag op dit moment veranderen om de stilte om je heen te verkrijgen die je wenst?

Het gaat om jou behoefte, misschien ervaar je geen enkele behoefte om het anders te doen. Ben je eigenlijk heel tevreden met de geluiden om je heen en heb je die ook nodig om goed te functioneren. Laat je niets opdringen door een gevestigde mening, die ten slotte ook weer voor iedere bevolkingsgroep en in ieder decennia verschillend is.

Bij mij past de stilte en een hunkerend verlangen naar onontdekte paden en verlaten bergtoppen. Dat ligt allemaal binnen handbereik zo lang ik de mogelijkheid heb om tijdens vakanties gebieden op te zoeken die daaraan voldoen. Maar zoals eerder gezegd; de rijkdom der stilte ligt veel meer in het dagelijks durven genieten van eenvoud en rust. Het evenwicht te vinden tussen alles wat van je verwacht wordt om je (betaalde) baan in stand te houden en het thuiskomen bij jezelf. Want daar ligt het keuze moment.

Vaak zoeken we iets; zonder te beseffen dat we het al gevonden hebben

Maar is dat de bedoeling van het Universum?

Het leven lijkt eerder te bestaan uit het overleven van ingrijpende life-events! We gaan gebukt onder stress om te overleven, we worden dagelijks geconfronteerd met levens vragen; Wat is ons doel, waar doen we het allemaal voor, voor wie komen we ons bed uit, waarom investeren in vriendschap als mensen je toch weer verlaten.

Vragen die we ons wel stellen maar waar we eigenlijk helemaal geen antwoord op willen! Want juist dat analyseren maakt dat we gaan twijfelen, dat de angst ons leven binnensluipt, een angst die verstikkend werkt en je helemaal in zijn greep kan krijgen. Je kunt niet meer bewegen, verstrikt in omgevingsfactoren en belangen die buiten jezelf liggen. Eenmaal weggezogen in het moeras der twijfel lijkt er geen uitweg te bestaan.

En dat is het moment; Ga op zoek naar je innerlijke motivatie en met de adrenaline die dat oplevert kun je bergen verzetten. Nuchter en reëel nadenken geeft kracht en zal bijdragen aan jou persoonlijke overlevingsstrategie. Het maakt namelijk niet uit wat je doet als je er maar klaar voor bent. Als het nodig is om nog even niets te doen, zal de tijd vanzelf komen dat je wel de kracht bezit om je eigen keuze te maken. Het gaat er niet om wat een ander zou doen.

Als het zover is krijg je vanzelf de antwoorden die je zocht.

Het leven bestaat niet uitsluitend uit eigen keuzes en de kracht van het doen!

We stromen ook eenvoudig mee met de kansen die het leven je geboden heeft, je geboorterecht bepaalt een deel van de route, maar hoe je daarmee omgaat, bepaal jij.

Het is aan jou om je ogen open te doen, te voelen en te durven ervaren welke kansen je geboden worden. Iedere bocht in de rivier vormt een uitdaging maar na de ene bocht volgt toch weer een andere. Er komt nooit een einde aan.

Aan jou de keus om je mee te laten voeren of om je eigen tocht te organiseren. Ieder individu is uniek; je kunt meevaren met de gids en van de bescherming genieten. Je kunt je eigen boot nemen of aan de oever blijven liggen.

Zoals in een Spaans hondje, waar het leven van drie broers gevolgd wordt vanaf het moment dat hun moeder begraven wordt. Het rouwproces wordt intens vervlochten met de karakters en levens keuzes van de hoofdpersonen. Het wordt nergens verdrietig of meeslepend, juist de mystiek van het leven en de eigenzinnige keuzes waar we ons voor gesteld zien, vormen onderdeel van het boek.

De verdwijning van één van de broers wordt dan wel op de achterkant als thema aangekondigd maar in de eerste helft van het boek blijft het onduidelijk om welke broer het zal gaan. Dit heeft het verrassende effect dat je meegenomen wordt in de wereld van de afzonderlijke broers en je zelf alvast een analyse in je hoofd maakt over de lijn van het verhaal.

Als er in de tweede helft een overstap wordt gemaakt naar de vermissing begint het verhaal pas echt een eigen leven te leiden en verschijnt er een glimlach op je gezicht om de uitwerking van voorgaande passages. Met als resultaat dat je tot het eind wil weten hoe het verder gaat. De vereenzelviging met de hoofdpersoon, maakt dat je volledig in zijn huid kruipt en zijn keuzes respecteert. Je reist mee naar Spanje, je voelt de brandende zon op je huid, proeft de eenzaamheid, het bizarre lot dat deze man juist op dat moment in zijn leven, daar gebracht heeft.

Kopen? Zie DuckDuckGo.com

In je jeugd heeft vriendschap vooral betrekking op de omgang met leeftijdgenoten. Eenmaal in het arbeidsproces terecht gekomen zouden daar collega’s voor in de plaats kunnen komen of lotgenoten. Mensen met dezelfde interesse of doelen in hun leven. Mensen die een tijdje met je meelopen om vervolgens toch weer andere levens keuzes te maken.

Wat een vriend een vriend maakt weten we allemaal wel? De vrienden die op je pad komen, heb jij uitgezocht en als het waardevol blijkt te zijn, hoef je elkaar nooit meer los te laten. Kun je alles van elkaar verdragen en kan de vriendschap een storm wel doorstaan.

Maar vertrouwen en eerlijkheid staan wel bovenaan, we willen graag echt kunnen zijn, met al onze angsten en onzekerheden. We willen steun ervaren en weten dat de ander je accepteert. Dat je kunt zijn wie je bent, met al je ontwikkelingen en verschillende levensfasen.

Waarom zijn er dan mensen die maar één vriend in hun leven kunnen benoemen en mensen die honderd vrienden op hun feest uit kunnen nodigen? Zou het niet gewoon een keuze kunnen zijn? Een keuze die past bij je persoonlijkheid en de manier waarop je in het leven staat? De individualist zal weinig behoefte hebben aan groepsafspraken en een volle agenda. Terwijl de sociaal ingestelde mensen hunkeren naar het aansluiten bij de groep.

Om gelukkig te zijn vraagt “het leven” om een afstemming die bij je past en dat uitgangspunt maakt meteen het beladen vraagstuk overbodig of je wel genoeg vrienden hebt!

Waarom zou je jezelf verloochenen door te willen voldoen aan een maatschappelijk beeld? Waarom zou je ervoor blijven kiezen om met mensen om te gaan die je pijn doen, die niets toevoegen aan je leven? Is het niet veel belangrijker om op zoek te gaan naar je eigen persoonlijke invulling, naar datgene wat jou leven de moeite waard maakt?

Toch rust er een taboe op het ontbreken van een groot sociaal netwerk. Binnen de hulpverlening wordt het al snel als probleemgebied uitvergroot en wordt het ontbreken van contacten als eenzaamheid aangeduid. Maar is dat ook zo? Zou het niet veel realistischer zijn om te kijken naar de persoon zelf. Wat is zijn levensstijl en wat maakt dit mens tot een bijzonder mens. Een oprecht individu dat kiest voor zijn eigen levensinvulling, voor loyaliteit en vertrouwen.

In deze tijd van het jaar staat de wereld bol van verplichtingen. De uiterlijke schijn viert hoogtij; met je mooiste masker op worden verwachtingen omgezet in bezoekjes aan je dierbare en barmhartigheid voor de mindere. Met een diepe zucht verlangen we alvast naar de januari depressie, waarin al het grijze weer grijs mag zijn en je niet meer op iedere straathoek met lichtjes en schijnverlangen geconfronteerd wordt.

De betekenis van geluk en zaligheid wordt door de kerstdagen niet op mij overgebracht, de situatie in de wereld veranderd niet door twee dagen per jaar aan te wijzen als symbool voor vrede op aarde. Het commerciële netwerk daagt uit tot overvloed en rijkdom. Geluk en zaligheid wordt opgekocht, door uiterlijk vertoon en bezit, door extreme uitgaven en onnoembare kosten die totaal geen bijdrage leveren aan de wereldvrede, doch alleen een aanslag zijn op je eigen budget.

Zou het niet veel zinvoller zijn om tevreden te zijn met wat je hebt, om gezondheid en matigheid te verkondigen, om de balans in de wereld te herstellen en goede gedachten om te zetten in goede daden. Echte liefde te voelen door mooi van binnen te mogen zijn!

Jezelf zijn, verrijkt je leven!

Een waarheid!

Maar hoe hanteer ik dat in mijn leven en vooral waarom is het niet zo vanzelfsprekend als het lijkt? Welke valkuilen, onzekerheden en oud gedrag maken dat je toch het gevoel hebt, dat je dingen doet die je niet voor jezelf uitgedacht had?

Ik hecht veel belang aan gezond eten, ik eet vegetarisch en bij voorkeur biologisch. Het is een levensovertuiging waar ik niet meer van af zal wijken, die volledig geïnternaliseerd is in mijn persoonlijkheid. In mijn denken en in mijn zijn.

Het heeft nooit anders kunnen zijn!

Maar dan de druk van buitenaf. Hoe ga je om met wat anderen van je vinden?

Natuurlijk eet ik nooit genoeg, te eenzijdig en ja, zeg het maar; te gezond! Het is zo moeilijk om los te komen van het oordeel dat je ongevraagd opgedrongen krijgt. Om los te komen van je eigen onzekerheden die maken dat je (heel misschien) toch maar liever doet wat de ander van je verwacht. Die maken dat je in ieder geval overweegt om je toch maar te conformeren aan de gestelde norm.

Maar zijn we dan geen schapen als we allemaal ongevraagd hetzelfde doen, voelen of willen? Waar is de identiteit gebleven, het vermogen van de mens om je te onderscheiden van de ander. Het recht om je eigen keuzes te maken, juist in deze consumptie maatschappij is bewustwording van evident belang.

Je merkt niet eens dat je omgeving gezellig en warm aanvoelt, dat je vrij bent van welke lasten dan ook. Dat nu het moment is om te genieten, om te verzuchten hoe heerlijk het is dat je nu eindelijk kunt zijn waar je bent. Waarom is dat zo moeilijk?

Het focussen van positieve, rustige gedachte is een kunst, die iedere keer opnieuw een bewustwording tot stand moet brengen.Een bewustwording dat je alleen gelukkig kunt zijn, als je dat jezelf toestaat. Alles wat in de herhaling voorbij komt, kun je een halt toe roepen. Laat de gedachte toe en neem een besluit.

Het is goed zoals je bent, je hoeft niet te veranderen, je bent al wie je wilt zijn.

En op het moment dat je dat gelooft, zal ook het verzet ophouden en krijgt het verleden gaan kans meer.

Beperkingen bestaan alleen in je hoofd, in het universum is tijd niet van belang, als jij er aan toe bent zal de werkelijkheid daar zijn, een werkelijkheid zoals je alleen in je dromen voorbij ziet komen. Het heeft nooit anders kunnen zijn want alleen jij bent de scriptschrijver van je leven. Natuurlijk ben je afhankelijk van omgevingsfactoren, maar jij besluit om ze toe te laten, jij besluit om te vechten of te vluchten.

Prachtig begin, en in het hele boek komt dat begin stukje terug in het verhaal, tot het eind aan toe geven ze steeds een stukje extra informatie, zodat het verhaal niet meer alleen vanuit het kinderlijke denken gezien wordt, maar steeds meer vanuit de realiteit. Uiteindelijk voel je begrip voor Moeder en kind en is het toch weer anders dan het in het begin leek te zijn.

En dat vind ik mooi, dat je een heel boek moet lezen om tot een andere werkelijkheid te komen, je hebt je eigen invulling en wordt toch op andere gedachten gebracht door de schrijver, je blijft in het verhaal en wordt verrast, dat is goed, dat is waar het bij lezen om draait.

Kopen? Zie: DuckDuckGo.com

Er zijn geen beperkingen als je er maar met een goed gevoel aan denkt, in gelooft en het dagelijks visualiseert. Zonder twijfel maar met overtuiging, alsof het resultaat er al is. Je dag beginnen en afsluiten met positieve gedachten aan datgene wat je wilt bereiken. Zijn “gebeurtenissen” niet goed verlopen dan bedenk je zelf een verbeterde versie en gaat daar mee slapen, dan zend je een signaal uit naar het universum hoe je het graag wilt hebben en dat zet weer nieuwe dingen in werking.

Ik lees dingen die ook terugkomen in Wayne Dyer boeken, Louise Hay en anderen. Maar zo gemakkelijk omschreven dat je het met scepsis kan bekijken en wegleggen. Of als het je lukt door de Amerikaanse voorkeur voor geld en bezit heen te lezen, hoor ik waarheden die de essentie van het leven raken. Zie ik dromen en mogelijkheden, die je kunt bereiken door het in je gedachten te visualiseren alsof het al werkelijkheid is. Ik kan (en daar komt het) als ik mijn ogen dicht doe voor me zien dat ik een boek geschreven heb. De droom is nog steeds een plaatje op mijn netvlies die ik op kan roepen. Natuurlijk geloof ik er niet in dat ik een boek kan schrijven of dat ik schrijfster kan zijn.

Maar ik kan ook denken: “dit is wat ik wil, ik wil schrijfster worden! Jeetje, en als ik dat wil is het zo en zal het zo zijn! Het geheim van het leven is dat ik al een schrijfster ben, dat ik alleen nog een boek ga schrijven, die zonder tijdsbesef ergens in mijn leven gerealiseerd zal zijn. Ik zal er zoveel van verkopen dat ik in Top Santé zal staan met mijn verhaal”!

Zo is de toon van The Secret over enkele jaren zal ik dit terug lezen en me realiseren dat deze gedachten precies overeenkomen met de werkelijkheid. Het is geen toeval dat ik het nu ben gaan lezen, je leest iets als je er aan toe bent. Als je het nodig hebt om verder te komen.

Ik denk vervolgens aan het boek: Orakelnacht van Paul Auster.

Gedachten spelen hierin een rol. De macht van gedachten en de macht van woorden (woorden op papier zijn gedachten van de schrijver). Kunnen gedachten gebeurtenissen veroorzaken? Een schrijver beschrijft de verdrinkingsdood van een kind, twee maanden nadat het boek uitkwam verdrinkt zijn 5 jarige dochter en zijn verdere leven weigert hij nog een woord op papier te zetten. Heeft die ongelukkige Franse schrijver zijn eigen kind gedood met zijn boek, of hebben zijn woorden slechts haar dood voorspeld?

Paul Auster zegt dan ook: Wij zijn soms op de hoogte van feiten voordat ze gebeuren, ook al beseffen we niet dat we ze kennen. Allerlei gebeurtenissen, gedachten, krantenartikelen die je opgevallen zijn, kunnen achteraf gezien worden als tekenen van de dingen die je al wist, die er op dat moment nog niet waren maar een voorloper waren van de toekomst.

Paul Auster zegt hierover: de toekomst bevond zich al in mij en ik was me aan het voorbereiden op de rampen die op het punt stonden te gebeuren.

Het intrigeert me ontzettend, als je deze aspecten afzet tegen de geheimen uit The Secret wat zegt het dan? Klopt het dat je door je gedachten te focussen op ongeluk, dit ook naar jezelf toetrekt, dat je ziekte en ongeluk door je gedachten bewerkstelligt? Dan is kanker, de dood van je kind, het vreemd gaan van je partner, veroorzaakt door je eigen angst, door je eigen wantrouwen en de herhaling van destructieve gedachten?

Als er dan geen toeval, geen noodlot meer bestaat. Als je niet meer kunt zeggen dat ‘iets’ je overkomen is. Krijgt de mooie gedachtegang uit The Secret opeens een hele macabere kant. Waar iedere tegenstander van The Secret van zal smullen.

Hoe moet je omgaan met een doodzieke partner waar je zielsveel van houdt? Ben jij de veroorzaker van zijn ziekte of heeft diegene zich van jou afgewend? Waar is het noodlot gebleven? Je zou kunnen concluderen dat het noodlot niet bestaat. Maar waar sta je dan als mens met al het verdriet en de ellende in de wereld om je heen? Hoe moet je daar dan mee omgaan? En kunnen mensen dat wel aan, wordt je niet ongelofelijk boos en opstandig als je hier over nadenkt? Want waarom is de wereld dan niet uitsluitend mooi en liefdevol? Omdat de mensheid op deze planeet bestaat uit agressief en destructief denken?

Omdat geweld meer oplevert dan liefde?

Oorlog meer oplevert dan vrede?

Kopen? Zie: DuckDuckGo.com

Neem jezelf serieus!

Als je somber wakker wordt, heb je iets nagelaten. Iets niet gezegd of gedaan, wat zich wel in je hoofd heeft afgespeeld. Dat kun je niet meer veranderen, de klok tikt door, er bestaat geen uitstel. Onderzoek je gedachten, waar komt de somberheid vandaan? Waarom reageer je kribbig en ben je ontevreden?

Door jezelf serieus te nemen, zullen je klachten minder dominant op de voorgrond staan, je zet een luikje open in je hoofd en dat geeft je de kracht om verder te gaan. Kijk wat je wél kunt doen, welke besluiten je een volgende keer zullen helpen om andere keuzes te maken.

God vergeeft niet omdat God niet oordeelt, een krachtige zin!

Vergeef jezelf door niet te oordelen.

Geef jezelf de ruimte die je nodig hebt om te leren en verder te groeien.

Weken lang kamperend in Lapland betekende dat er geen mogelijkheid was om contact met de buitenwereld te krijgen, na het verongelukken van een vriend, moet de hoofdpersoon nog vijf dagen lopen voordat hij de bewoonde wereld bereikt.

Het is tegenwoordig zo gewoon om overal mobiel bereikbaar te zijn en via e-mail iedere minuut van de dag met elkaar te kunnen communiceren dat ik me afvraag of al die vooruitgang nou ook meer geluk betekent. Voelen we ons minder eenzaam nu we ieder moment van de dag bereikbaar kunnen zijn, en daardoor moeten zijn voor de gehele buitenwereld.

Ontwikkelingen zijn niet tegen te houden, dezelfde eenzaamheidsproblematiek wordt benoemd als we het over de ontdekking van Amerika hebben: waren we minder eenzaam toen we wisten dat er aan de andere kant van de oceaan land bestond waar mensen woonden. We hebben nu contact met iedere levende cel op deze planeet, maar betrekken de wereldpolitiek alleen maar op onszelf.

Onze gemoedstoestand wordt nog steeds gewaarborgd door het veilige sociale netwerk om ons heen. De pure nabijheid van geliefden, gezondheid en een veilig huis, maken de mens zo onbeschrijfelijk klein en onbeduidend. Al eeuwen en eeuwen heb je zonder tent geen overlevingskans; ben je zonder stam overgeleverd aan verdoemenis en eenzaamheid.

Kopen? Zie: DuckDuckGo.com

De intree is al van groot belang. De geur van boeken, de sfeer dient gelijk bezit van je te nemen. Je oog wordt getrokken naar de leestafel, naar die rommelige planken waar misschien dat ene boek op je ligt te wachten. Ingedeeld in verschillende categorieën loop je zomaar wat rond, niet specifiek zoekend maar tastend, voedend en oriënterend tot je het boek in je handen hebt dat door jou opgepakt en bemind wil worden; het boek dat gevonden wil worden.

Maar dan die verkoper! Het lijkt van ondergeschikt belang, ik wil er niet aan geloven, maar juist deze verkoper maakt dat ik hier niet meer terug wil komen. Ik word onpasselijk van die man. Hij dringt zich op, komt te dichtbij en zijn houding roept zoveel weerstand in me op dat ik niet meer weet hoe ik me moet gedragen. Ik wil me niet laten adviseren, ik wil dat boek niet dat hij me ongevraagd in mijn handen drukt.

Boekenkasten tot aan het plafond, een boek in je handen nemen, weer wegzetten en toch getrokken worden door de bekendheid van de schrijver, de thematiek; vormen de lust van het kopen.

En een verkoper die alle boeken recht zet, steeds ergens in je nabijheid verkeerd, is als een bromvlieg in een kleine ruimte. Je weet dat hij niets zal doen, maar je territorium is niet meer veilig afgebakend. Er is een indringer gesignaleerd. Een indringer die je vanuit je ooghoek in de gaten moet houden, in een onbedacht moment zoemt hij langs je hoofd en weet je dat negeren niet langer mogelijk is: slaan of weggaan.

En iedere keer dat je een voet over de drempel zet, je voorbereidend op de jeuk die het weerzien zal oproepen, weet je dat er geen ontkomen aan is. Je wilt niet meer terug!

Voornemen om iedere dag te schrijven, los van inspiratie of ideeën. Gewoon schrijven om gedachten op papier te krijgen en te kijken of dit ergens toe leidt.

Hobby… betekend dat ik mag schrijven en het leuk mag vinden. Toen we jaren geleden met een weblog bezig waren en ik artikelen schreef kon ik overdag een idee krijgen voor een artikel en dat meteen enthousiast opschrijven, dat ging goed.

Dus toch inspiratie nodig? Een thema, een doel?

Iedere keer als ik over een bepaald thema wil schrijven of er iets aan toe wil voegen kan ik een rubriek aanklikken zodat ik niet chronologisch hoef te schrijven. Schrijven is oefenen en hoeft niet tot resultaat te leiden! De kracht van tekstverwerken is dat je eindeloos kunt knippen en plakken.

De zomaar “iedere dag” gedachten, zal ik gebruiken als oefening voor het tekstverwerken en het goed formuleren van zinnen. Het ontwikkelen van taalgebruik dat inspirerend is en de aandacht vast kan houden.

Dus niet zomaar een dagboekje, maar columns, waarin ik mezelf probeer te ontwikkelen. Waarmee ik het plezier van het schrijven, vanuit de gedachten dat ik dat goed zou kunnen, ook vorm ga geven. Geloven en vertrouwen dat wat gedachten zijn ook werkelijkheid kan worden. Alles begint in de gedachten. En vanuit die gedachten zullen vormen ontstaan.

De boekenkast was het begin. De aanwezigheid van mijn boeken in de huiskamer waar ik het liefst mijn tijd doorbreng, het gelukmakende gevoel dat daaruit voortvloeide, de hartstocht. Het lezende meisje op de bank die zich niet meer hoeft te verstoppen om een stil plekje te veroveren. De letters op de vitrage die we voor de hele woning gekocht hebben, de droom en de gesprekken over een laptop, die dan echt van mij zou zijn. Midden tussen de boeken, uitzicht op de tuin waar de vogels samen met mij op zoek gaan naar een mooi plekje om te zijn!

Helaas (en dat is zacht uitgedrukt) beheers ik deze techniek niet. Ondanks alle tips en handige wetenswaardigheden die ik me iedere reis opnieuw eigen probeer te maken, zie ik door de borden en plaatsnamen absoluut de route niet meer. Altijd net te laat reageer ik op koerswijzigingen en met het zweet op mijn rug en met volle overtuiging van mijn gelijk, krijg ik het toch nog voor elkaar om de verkeerde afslag, rotonde of richting te kiezen.

Wat is er frustrerender dan een handeling niet kunnen verrichten, terwijl je er zo je best voor doet. Het lijkt wel alsof ik het mezelf gewoon niet aan kan leren. Honderden kilometers hebben we omgereden, tientallen keren de juiste afslag gemist, de Camping niet gevonden of dat mooie plaatsje finaal voorbij gereden.

We komen er niet uit, ik blijf proberen en moet wel zeggen dat ik ieder jaar minder vaak de fout inga, maar als het dan toch weer gebeurd (of als er al een cruciaal punt aankomt) staat het zweet me op de rug, vertrekt mijn gezicht in een grimas en kan ik op dat moment niets meer goed doen.

Maar we stoppen veel, overleggen ieder rustmoment en genieten toch enorm van de vrijheid en vrolijkheid van het onderweg zijn. Enorme afstanden afgelegd en altijd weer trots en tevreden als we eenmaal op een bijzonder plekje zijn aangeland, een rustige Camping hebben ontdekt of een prachtig wandelpad zien, waar we onmiddellijk gebruik van maken. Want onze reizen betekenen vooral ontdekken en gebruik maken van wat de omgeving ons biedt

Stil zitten en niets doen. Als de route dan eenmaal bepaald is, kunnen we onze dagen afsluiten op een Camping of (in Scandinavië) zomaar in het wild. En dan begint na enkele uren van activiteit in en rondom de bus, het moment van stilzitten. Er is al veel over geschreven vanuit het Boeddhisme, Mindfullness of Zen gerelateerd denken. Maar voor mijn persoonlijke visie is het een overtuiging die ik zelf mocht ervaren en kwam de erkenning van geschreven artikelen er als bevestiging overheen.

Het is wonderlijk hoe de rust en de eenvoud van het reizen je tot spirituele gedachten brengt. Met zoveel tijd tot je beschikking kom je blijkbaar tot inzichten die in het dagelijks leven geheel aan je voorbij gaan. De routine van de dag maakt dat je onbewust steeds dezelfde keuzes maakt en onvoldoende stilstaat bij de signalen die lichaam en geest afgeven. Je hoort het gewoon niet, je wordt opgeslokt door vast omlijnde gewoonten en meestal hebben we niet geleerd om naar ons lichaam te luisteren.

“De Antroposofie heeft haar wortels in de geestelijke wereld,maar slechts haar wortels. Haar takken, haar bladeren, bloesems en vruchten groeien tot in alle gebieden van het menselijk leven en handelen”.

Aan de oorsprong van de antroposofie staat Rudolf Steiner (1861 – 1925). Geboren op 27 februari 1861 in Kraljevic, brengt hij zijn kinderjaren door in verschillende dorpen in Oostenrijk en Hongarije. Op jonge leeftijd is hij al vertrouwd met de geestelijke wereld en zijn hele leven zullen zijn helderziende gaven zijn keuzes bepalen.

Hij studeerde af aan de Technische Hogeschool in Wenen, deed wetenschappelijk onderzoek naar het werk van Goethe in Weimar en werd door de onderwijzers Karl Julius Schroër en Carl Zimmerman geïnspireerd in het filosofisch denken. Dit vormt de basis van een nieuwe spirituele wetenschap, die hij beschrijft in zijn proefschrift: De filosofie der vrijheid (1891).

In de periode die hierop volgt komt hij in aanraking met H.P. Blavatzky. Vanuit deze (helderziende) vrouw is in Madras -India- de theosofische vereniging opgericht. Via voordrachten in Duitsland komt hij in contact met Annie Besant en sluit zich aan bij deze vereniging.

Boeken

Drie boeken zijn grondleggend voor de antroposofie:

1. Theosofie (1904)

Hierin beschrijft hij het verschil tussen het lichaam, de ziel en de geest, en hoe deze op aarde en tijdens het leven tussen dood en nieuwe geboorte verbonden zijn met de menselijke ontwikkeling.

2. De weg tot inzicht in hogere werelden (1905)

Hierin zijn meditatieoefeningen opgenomen. Bijvoorbeeld de oefening waarbij je alleen uitgaat van de goede eigenschappen van de mens.

3. De wetenschap van de geheimen der Ziel (1910)

Waarin de wordingsgeschiedenis van de aarde, planeten en het heelal beschreven worden in relatie tot de ontwikkeling van de mensheid.

In 1913 richt hij de antroposofie op. Een stroming in het Geestelijk leven van de mens.

Een toonaangevende stelling van Rudolf Steiner was: Voor het denken bestaan geen grenzen, en voor het waarnemen van verschijnselen van geestelijke aard kunnen nog slapende vermogens worden verwekt en ontwikkeld. Bijvoorbeeld die waarmee je ‘ziet’ en ‘hoort’ in je eigen binnenwereld.

Hij heeft over de gehele wereld 6000 voordrachten gegeven. Veel daarvan is op schrift vastgelegd. Tevens was hij kunstenaar en is het Goetheanum aan de hand van zijn architectuur gebouwd. Nadat dit in 1923 is afgebrand, is er na zijn dood een tweede Goetheanum (van beton) gebouwd in Dornach –Zwitserland-.

Een belangrijk thema in zijn werk, is zijn visie op het levenslot, reïncarnatie en karma.

Werkgebieden die zijn ontstaan vanuit de antroposofie

Biologisch Dynamische Landbouw

Richt zich op het gezond voortbestaan van de aarde, door het behoud en waar nodig herstel van het biologisch evenwicht.

Heilpedagogie

Er zijn heilpedagogische instituten voor Verstandelijk gehandicapten opgericht.

Uitgangspunt hierbij is dat ieder mens in de kern volwaardig is. Ook zij die vanaf de geboorte in een lichaam leven waarvan de functies zijn gestoord, zoeken naar wegen om zich te kunnen ontplooien. Tevens zijn er leef- en werkgemeenschappen voor Psychiatrische cliënten en projecten in de verslavingszorg.

Geneeskunde –Dr. Ita Wegman

Een aanvulling en verdieping van de reguliere geneeskunde. De medicatie is van natuurlijke herkomst. Omdat leefwijze en stemmingen het functioneren van het lichaam mede beïnvloeden, wordt een patiënt gestimuleerd om waar mogelijk zelf aan het genezingsproces bij te dragen.

Toneel en spraak

Klankkleur, woord gebaar en ritme zijn kwaliteiten die schuilgaan achter de pure informatie van woorden. Door oefening, de zogenaamde spraak vorming, ontstaat hiervan een intense beleving en van daaruit een nieuw gevoel voor de betekenis van taal.

Euritmie

Zichtbaar gezang. Taal en muziek verschijnen in dans en beweging en worden in de ruimte beleefbaar. Net zoals de samenklank van tonen muziek maken en woorden tot poëzie samenkomen.

Architectuur

Organische architectuur kan ontstaan als de architect voorop stelt dat hij in het gebouw zichtbaar wil laten worden wat karakteristiek is voor de mensen of de organisatie die het gaat gebruiken, in vorm, kleur en ruimtelijke verhoudingen. Als dit slaagt is het gebouw zo verwant aan de gebruikers dat zij het zullen ervaren als een gezonde, passende omgeving.

Christen gemeenschap

In 1917 wordt Rudolf Steiners hulp ingeroepen bij de ontwikkeling van een ‘beweging voor religieuze vernieuwing’. Uit deze beweging ontstaat in 1922 ‘De Christen gemeenschap’ als een geheel zelfstandig instituut.

Onderwijs

De eerste Vrije School werd in 1919 opgericht, gefinancierd door het sigarettenconcern Waldorff-Astoria (in het buitenland wordt deze vorm van onderwijs dan ook aangeduid met Waldorff – education). In de jaren 70 bestaan er zeven Vrije Scholen in Nederland, die zich in dertig jaar heeft uitgebreid tot 78 scholen.

Het leerplan van de Vrije school is gericht op het ondersteunen van de ontwikkelingsweg. Intellectueel, creatief, ambachtelijk en sociaal wordt het kind uitgenodigd en uitgedaagd om zich te ontplooien, en daarbij stap voor stap als persoonlijkheid te voorschijn te treden. Leerstof is altijd een middel en ontwikkeling het doel.

“Antroposofie kan alleen gedijen als iets levends.

Want de grondslag van haar wezen is leven.

Antroposofie is uit de geest komend leven …

De oervorm waarin de antroposofie onder de

mensen kan optreden is de Idee; en de eerste poort,

waartoe zij zich wendt bij de mens is het inzicht.

Als dat niet zo zou zijn, dan had antroposofie

geen inhoud en zou niet meer zijn dan dweperij.

Maar de werkelijke geest dweept niet,

hij spreekt duidelijke taal, vol betekenis”.

Uit: Joh. Hemleben: “Rudolf Steiner” (pg. 129)

Het is zoals het is.

We zijn verlegen en zullen daardoor nooit assertief worden. We hebben onvoldoende financiële middelen en zullen nooit die opleiding kunnen volgen. We zijn gebonden aan de werktijden van onze partner en zijn derhalve niet flexibel inzetbaar.

We laten ons afleiden van onze innerlijke wensen door externe factoren. We ervaren angst en drempelvrees en zeggen tegen onszelf dat het een onmogelijke wens is. De stappen die nodig zijn om aan ons geluk te werken, willen we liever niet als serieuze opties onder ogen zien. Want je zou ook kunnen falen, de verkeerde keuze kunnen maken, je partner kunnen verliezen, het vertrouwde achter moeten laten. Maar wat je ook besluit.

Afspraken maak je altijd met jezelf.

Als jij een ander beeld van jezelf wilt creëren, dan begint dat bij jezelf. Wat wil je? En wat heb je daarvoor nodig? Hoe kom je van een vaag gevoel van onvrede tot een haalbaar plan?

De kern van het verhaal is dat je HET bij jezelf moet houden. Zoek de oplossing niet buiten jezelf, laat je niet beheersen door wat de ander zegt, denkt of ervaart. Kijk alleen hoe het voor jouw voelt, wat voor innerlijke processen er bij jouw spelen en hoe jij jezelf graag wilt zien. Als je alles tegelijk wilt, zal je niets ontvangen. Als je stil blijft zitten, zal de wereld verder draaien zonder jouw. Kijk oprecht naar de persoon die je vanuit de spiegel iedere morgen aanstaart en weet dat alleen jij voor geluk kunt kiezen.

Verlang niet naar de dag van gister, de kansen die er toen lagen heb je voorbij laten gaan. Dat universele moment is er niet meer. En ook daarvan kun je denken … het heeft zo moeten zijn. Ik was er nog niet aan toe, ik durfde nog niet op mezelf te vertrouwen. Dat is prima. Jouw moment komt als je daar de kracht voor voelt. Op een dag zul je merken dat je veel meer bereikt hebt, dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden.

Het negatieve element dat je er aan zou kunnen koppelen is dat je wel ontzettend veel pech hebt, en alles wat op je af komt als een ellendige samenloop van omstandigheden beschouwd. Je vraagt je af waarom jouw dat nou altijd overkomt? Belangrijk is dat je een bewustwordingsproces doorgaat en je realiseert dat de dingen die in je leven gebeuren niet zonder rede zijn.

Veelal heb je hier zelf invloed op uitgeoefend. Door op een dag een eenvoudig besluit te nemen, zijn de gevolgen een jaar later opeens onlosmakelijk verbonden met dat besluit. Er is geen weg meer terug, je hebt de koers zelf bepaalt en kunt alleen nog verder gaan.

In het boek Levenslessen –over het leven voor de dood- geschreven door Elisabeth Kübler-Ross & David Kessler, heb ik veel erkenning gevonden voor mijn eigen denkbeelden. De combinatie van de wijsheden die verschillende schrijvers en mooie mensen in mijn leven met mij hebben willen delen, maakt dat ik overtuigingen in pacht heb, die onderdeel vormen van mijn manier van denken.

Elisabeth Kübler-Ross is psychiater en werkt met mensen die stervende zijn. Vanuit haar ervaringen heeft ze verschillende boeken op haar naam staan, waar sterven en het omgaan met de dood centraal staan. In het genoemde boek benadrukt ze echter de levenslessen zoals die zich in het leven voordoen, gerelateerd aan datgene wat mensen vlak voor hun dood of door een levensbedreigende ziekte ervaren. Want met het einde in zicht ontstaan er allerlei bewustwordingsprocessen over ons zelf.

En veelal heeft men dan niet meer de kracht of de mogelijkheden om daar verandering in aan te brengen. Tijdens het lezen, overvalt je het gevoel dat je NU moet leven, dat het Heden van belang is. Als je voortdurend in angst leeft en je laat leiden door boosheid of gekwetstheid, bestaat de mogelijkheid dat je helemaal niet hebt geleefd. En wie vindt het nou prettig om op een dag te zeggen: Goh, ik had het toch anders moeten doen, maar ik durfde niet.

Wie zou er op zijn leven terug willen kijken, met het gevoel dat je het anders had kunnen doen, als je niet altijd zo verdomde eigenwijs was geweest. Als je de kansen had gegrepen op de momenten dat ze zich voordeden. Als je risico’s had durven nemen en de angst had kunnen overwinnen. Het maakt niet uit of het nastreven van je dromen en talenten je beroemd hadden gemaakt. Of je in materieel opzicht voorspoed hadden gebracht. Het gaat om het plezier dat het je opgeleverd zou hebben. De erkenning voor jezelf. De dingen te doen, die je ergens in je onderbewuste graag had willen doen.

Als je de boeken van Elisabeth Kübler-Ross in je handen houdt, is het terugkerende thema voortdurend –het omgaan met de dood-, toch gaat het allerminst om het rouwverwerkingsproces, maar juist om de waarheden die het leven voor je in petto heeft. Waardoor je je goed voelt en met meer kracht naar jezelf leert kijken. De gebeurtenissen in je leven passeren nog eens de revue en met hernieuwde energie leer je daar de waarde van inzien.

Het heeft allemaal een doel, en draagt allemaal een betekenis met zich mee. En ook al zien we dat niet als we midden in de catastrofe van ons leven zitten. Toch kan je er een betekenis uithalen, waardoor je later kunt zeggen: ik ben er sterker uit gekomen. Ook al had ik nooit voor het verlies, het afscheid of de pijn willen kiezen. Toch kan ik nu zien wat het mij heeft opgeleverd en dat maakt dat ik de omstandigheden beter kan verwerken.

De ervaringen van cliënten zijn zo geschreven dat je niet het verdriet en de uitputting ervaart, maar juist de lessen op je af voelt komen, waarmee je met hernieuwde energie je eigen leven in kaart kunt brengen. Zoekend naar de wijsheden die op jezelf van toepassing zijn. Wat kun jij doen om niet achteraf met spijt en schaamte geconfronteerd te worden.

Wat zijn jouw levenslessen?

Durf je het echter toch aan om zo met jezelf aan de slag te gaan, bestaat ook de kans dat je daar als een beter, zelfbewuster of realistischer persoon uitkomt. Het gaat echter niet vanzelf. Er zijn auteurs die pleiten voor een jaar voor jezelf, waarbij je nou juist datgene gaat doen, wat je altijd verlangt hebt of waar je als kind al van droomde.

Maar wat als je dat helemaal niet weet van jezelf?

Wat hoort nou echt bij jouw, wat zou je willen doen als je alle kansen en mogelijkheden binnen handbereik zou hebben? Dat is niet eens zo’n gemakkelijke vraag. Geconditioneerd door je verleden en altijd keuzes gemaakt die te maken hadden met een situatie, motivatie die buiten jezelf ligt. Is het niet vanzelfsprekend dat je opeens de antwoorden voor jezelf kan bedenken.

Want terugkijkend op je leven zal je ongetwijfeld niet in staat zijn geweest om je dromen uit te voeren. Er werden tenslotte verwachtingen aan je gesteld, waardoor je keuzes veelal door en voor anderen zijn gemaakt. De gezinssituatie waarin je opgroeit, je mogelijkheden en kansen, hebben voor een groot deel bepaald hoe je nu in het leven staat. En hoe zou je dan nu opeens voor je dromen kunnen kiezen? Beperkt door vastomlijnde verplichtingen en restricties van je omgeving, is je leven nu ingedeeld.

Weten we nog wel wie we zelf zijn?

En dan merk je dat je niet meer weet of je nog wel gelukkig bent. Ach, dat is tenslotte een puberale wens, die niets meer met de werkelijkheid van alle dag te maken heeft. Toch knaagt het … en vraag je je af of het leven nog meer te bieden heeft. De vraagtekens volgen elkaar in sneltreinvaart op. Wat kan je doen om die situatie voor jezelf te veranderen? Moet er wel iets veranderen? Je kunt tenslotte ook te veel nadenken en niet meer zien dat je alles al hebt.

Want door die innerlijke zoektocht kun je ook teveel van jezelf verwachten en teveel gaan spitten in het onderbewustzijn. Zomaar op de bank zitten en je innerlijke wensen op je af laten komen, is een prachtig medium. Helaas hebben we daar meestal geen geduld voor en zoeken we de antwoorden toch teveel buiten ons zelf. Het is zo confronterend om de antwoorden in jezelf te zoeken. Want als je het niet denkt te weten, hoe kan je dan vertrouwen dat het wel op je afkomt? Dat alles begint bij de gedachten …

We verwachten toch dat we daarvoor anderen nodig hebben. En gaan weer op zoek naar externe factoren die ons leven bepalen. Naar wijsheden die we via boeken of het medium internet in onze huiskamers kunnen halen. Want we zijn niet goed genoeg. Het zijn altijd die anderen die wel in staat zijn hun lot te bepalen, die wel in staat zijn hun geluk naar zich toe te trekken.

Maar weet je … je kan dat zelf ook. Alleen moet je het durven zien, en durven geloven. Het gaat allemaal om assertiviteit, identiteit en de goede dingen willen zien. En geduld hebben, niet afdwingen en teleurgesteld raken omdat er niet onmiddellijk veranderingen optreden. We willen zo graag dat er iets verandert en daar kun je dan een bepaalde tijd aan koppelen, maar dat werkt niet zo.

De veranderingen zijn er al, alleen kun je ze nog niet zien.

En dat is nou zo irritant en maakt dat je de moed op wil geven. Al die mooie woorden, al die goede gedachten die je leven bepalen. Maar je hebt het gevoel dat er niets van terecht komt, dat er niets gebeurt, dat de dagen gewoon in elkaar overgaan en het leven jouw helemaal niet zo veel te bieden heeft. Omdat we te snel willen, omdat we iets af willen dwingen, omdat we niet geloven dat alles bij de gedachte begint.

Maar vooral omdat we er een bepaalde tijd aan koppelen waarna je resultaten wilt zien. En dat gebeurt niet, na maanden nadenken heb je nog niets bereikt. Met het nemen van een innerlijk besluit, ziet je leven er niet opeens anders uit.

We zijn (te) resultaat gericht, we laten niet los.

We houden alle oude patronen vast en bevestigen onszelf in ons onvermogen. Zie je wel … ik kan het helemaal niet waarmaken, die gave is aan anderen besteedt en niet aan mij. Als we daar nou eens beginnen. En besluiten om onszelf WEL lief te hebben, WEL te geloven dat de goede dingen op ons pad zullen komen. WEL te geloven dat we ons aan onze beloftes kunnen houden. Dat je altijd afspraken met jezelf maakt. En dus alleen zelf verantwoordelijk bent voor datgene wat je doet.

Dat zal toch een veel beter uitgangspunt zijn?

Wat is het effect van die keuzevrijheid? Wat verwacht je van jezelf na een verandering van koers. En wat verwachten anderen van jouw? Het leven is ingewikkeld en eenvoudig tegelijkertijd. In mijn geval heb ik er voor gekozen om een periode vrij te zijn. Ik zou vrij in mijn gedachten willen zijn. Vrij van afspraken en verplichtingen. En wat gebeurd er?

Op het moment dat ik dat langdurig heb mogen ervaren begint de onrust opnieuw. Want hoe moeilijk is het om maar eenvoudig de tijd te nemen en de antwoorden op je af te laten komen. Wanneer zul je dan bereiken, wat je voor jezelf aan doelen gesteld had? Zul je wel iets bereiken als je eenvoudig je dagen vult met je eigen bezigheden?

En daar komt het dwingende karakter (van je eigen gedachten) om de hoek kijken. Want je moet toch iets doen? Je moet toch presteren en aan verwachtingen voldoen? Je hebt toch idealen en dromen en die ging je toch verwezenlijken? Nou hoe denk je dat te bereiken? Door in de tuin te zitten en van je plantjes te genieten?

Kwellende vragen waar ik soms (ook) geen antwoord op heb hoor. Ik verwacht een heleboel van mezelf. Ik wil een richting kiezen en de veranderingen die daarbij horen zou ik het liefst binnen korte termijn realiseren. Maar dat kan dus helemaal niet. Veranderingen zijn processen van jaren, voor veranderingen moet je wel een koers uitzetten, maar die kun je verder niet afdwingen. En net als ieder ander, verwacht ik dat wel van mezelf. Ik verwacht dat ik met het omschrijven van gevoelens en mooie gedachten … ook in staat zal zijn om tot de uitvoering daarvan te komen. Het moest allemaal anders, maar hier zit ik dan … en hoe anders is het nu?

Mag ik wel genieten van de eenvoud van mijn dagen? Mag ik wel genieten van het niets doen? Natuurlijk als je op reis bent, mag dat wel. Dan mag je luieren, rondlopen, om je heen kijken en weer verder gaan.

Maar thuis? In je eigen omgeving lijken de dingen die je zo met hart en ziel wilt doen, waar je zo intens van zou kunnen genieten … al snel niet genoeg. En is het dus heel belangrijk, om heel snel naar jezelf te kijken en te zeggen: Ja hoor, dat mag best. Je hoeft niet bijzonder te zijn, je hoeft geen perfecte broden te kunnen bakken, je hoeft geen prestaties te leveren. Je mag gewoon “zijn” wie je bent. Je mag gewoon doen wat je wilt doen, iedere minuut van de dag.

Juist omdat je deze omstandigheden voor jezelf gecreëerd hebt, kun je dat nu doen. Om vervolgens tegen jezelf te zeggen. Doe dat dan ook. Laat deze kostbare periode niet onbenut aan je voorbij gaan. Juist door niets te doen, loop je tegen je eigen grenzen op, kun je ontdekken wat er nu echt belangrijk is en zul je antwoorden krijgen op vragen die je al zo lang gesteld heb.

Juist door het niet af te dwingen, juist door niet weg te gaan, kom ik mezelf tegen. En geloof me … dat is heel confronterend. Het is veel gemakkelijker om je rugzak in te pakken en op weg te gaan, dan hoef je niet na te denken, dan kun je alles (weer) uitstellen. Want ik neem mezelf gewoon mee op reis hoor. Of ik nu hier zit of op de Noordkaap. Waar het om gaat is hoe ik me erbij voel.

En wat is dat moeilijk om alles binnen handbereik te hebben en toch te blijven zien wat je al hebt. Om al die goede gedachten te kunnen hebben. Om die mooie woorden uit je toetsenbord te laten ontstaan, maar dan ook daadwerkelijk altijd het geluk te zien.

We hadden wel even de tijd nodig om orde te krijgen in alle speciebakken, hoekjes en gaatjes van ons vervoermiddel. Alles moest een vaste plaats krijgen en als je iets had veranderd moest je dat wel steeds tegen elkaar zeggen, om te voorkomen dat je constant loopt te zoeken.

Na een week zat er systeem in en hadden de meeste dingen een vaste plek. Wel zo handig als je met een beperkte ruimte om moet gaan.

Maar wat een immense ruimte werd ons geboden. De bus bleek ook een prima eetgelegenheid. We hadden de keus om achterin op de matrassen te zitten of voorin met kussens ieder naar één kant overdwars plaats te nemen. Het restaurant gedeelte kon op twee manieren worden opgebouwd en heel relaxed zat ik daar te koken met alle spullen binnen handbereik.

De keuken bestond dan wel uit een koelbox, een gasfornuis en een speciebak met wat keukenspullen, maar het was voldoende. En had je echt een dringende boodschap, dan kon je zelfs in de bus op de poepemmer gaan zitten, je wil niet weten hoeveel bacteriën en stank je ontloopt als je dit vergelijkt met de openbare schijthuizen.

Zo werd de bus echt een vriend waar je graag naar terug verlangde. Al van verre zagen we onze rode bus staan. Met die zonwerende ogen tussen al dat groen. Nat van de regen, koud van de wandeling … in de bus kon je doorwarmen. Hongerig of slaperig … de bus bood uitkomst. Zin in een wandeling … een kwestie van langs de weg parkeren en uitstappen.

Wat een vrijheid en wat een mogelijkheden. Bovenin Noorwegen, reizend en ontdekkend dat ik eigenlijk alleen maar behoefte heb aan stilte, verlaten landschappen, een wandeling en een plek om door te warmen. Vraag ik me af of ik ooit weer terug kan?

Terug naar een omgeving van wegwijzers en vaststaande routes. Het lijkt onmogelijk dat we daar nog voor gaan kiezen, na deze ervaring. Maar ik wil geen voorbarige conclusies trekken. Dat het tijd werd voor iets anders was wel duidelijk.

Maar dat het gevoel van rust en tijd voor dingen nemen, niet zo vanzelfsprekend is. Het gaat dan vooral om de processen in je hoofd. Tijdens het tandenpoetsen sta je al te bedenken dat je het ontbijt nog even snel klaar wil zetten, straks nog andere sokken aan moet trekken en … en voor je het weet besteed je helemaal geen aandacht aan het gene wat je werkelijk aan het doen bent. Tijdens het koken, werk ik snel, even dit erdoor roeren, blik opendraaien, gas lager zetten. Ik kijk om me heen hoe ik het efficiënter kan doen. Maar wat vergeet ik?

De tijd nemen!

Binnen korte tijd heb ik mijn eten bereidt, maar na afloop bedenk ik me: waarom, moet het nu zo snel klaar? Ik heb alle tijd van de wereld, niemand verwacht iets van mij en toch ontneem ik mezelf de mogelijkheid om het rustig en op een prettige manier te volbrengen. In je hoofd spinnen al weer gedachten aan de avond die nog voor je ligt … en … weer een belangrijk moment aan je voorbij laten gaan.

Als dat je nou één keer zou overkomen, zou je er om lachen en zeggen: oké, dat weet ik nu, dus ga ik het anders doen! Vergeet het maar, het zit zo diep in je systeem ingebakken, het is gewoon aangekoekt. Door je opvoeding, je werk, de stressvolle maatschappij om je heen … ben je gewend om ‘snel’ te reageren, onder een bepaalde druk kunnen we pas goed presteren (zeggen we tegen elkaar).

En ja, dan komt dat werkritme, waar ik net uit gestapt ben wel even om de hoek kijken. Je moet altijd zoveel van jezelf. Niemand hoeft dat je op te leggen want dat doe je zelf al. Iedere morgen wordt je wakker met een scenario van de dag die voor je ligt al in je hoofd. Wat er allemaal nog bijkomt tijdens het ontbijt wil je niet eens weten, en voordat je gaat slapen bedenk je alvast wat je de volgende dag beter, anders en intensiever kunt doen.

Laat dat maar eens los. Dit thema bleef terug komen tijdens het rijden door uitgestrekte landschappen, het genieten van de magnifieke uitzichten, tijdens het ontwaken midden in de natuur, tijdens het bewust worden van de processen waarin je daadwerkelijk met één ding tegelijk bezig wilt zijn.

Loslaten, dus

Loslaten van al die dingen die anderen tegen je zeggen, al die verwachtingen die mogelijk gesteld worden, al die processen waar je wel een deel van bent, maar die je niet helemaal op hoeven te slokken. Voor je eigen dingen kiezen en vooral loslaten wat de gevolgen zullen zijn, niet analyseren en niet steeds terugkijken of je andere keuzes had gemaakt met de gegevens die je nu hebt. Als je op dat moment echt voor iets anders had willen kiezen, dan had je het wel gedaan. Dat voorkomt piekeren en spijt.

We hebben geen ontslag genomen om op reis te gaan. We zijn niet op reis gegaan om dit op Internet te kunnen zetten. Het is goed, om dat soort ideeën los te laten, om jezelf niet een termijn op te leggen waarin je iets bereikt wil hebben. Het tijdsbestek los laten is van cruciaal belang om tevreden te zijn met wat je “wel” hebt.

Als je dat beseft krijg je opeens een heleboel rust in je hoofd. En daarnaar ben ik opzoek. De stilte om me heen, heb ik wel ervaren, nu de rust in mijn hoofd nog.

Mijn eerste muggen-aanval gehad… overal zijn muggen, dat is bekend. Maar in Lapland zijn ze van een dusdanig agressief soort dat ze echt aanvallen. Je loopt eerst een uur rustig over een smal bospaadje langs een rivier. Dé muggen die om je heen zwermen negerend, afentoe wegwuivend als ze teveel richting je gezicht of nek dreigen te komen.

Je wordt gestoken, maar ach … denk je, dat is niet te vermijden. In beweging blijven. Tot het moment dat je het warm krijgt en voor de monsters der natuur een lokgeur begint af te scheidden … dat is hun moment … met tientallen tegelijk gaan ze tot de aanval over.

Aan alle kanten vliegen ze recht op je warme huidcellen af, zich niets meer aantrekkend van je wapperende handen en wilde bewegingen. Ze hebben hun doel gevonden en met een trefzekerheid waar je bang van wordt, zijn ze niet van plan je nog met rust te laten. Een hele zwerm agressieve monsters bracht me zo totaal in paniek. Ik kreeg het bloedheet en was alle zelfbeheersing totaal verloren.

Ze eten je rauw, ze laten niet los … er komen er steeds meer … je gezicht, je handen niets is meer veilig. Rondspringend wilde ik zo de rivier induiken om van de plaag verlost te worden. De tranen sprongen in mijn ogen en met de grootste moeite kon ik mijn hartslag beheersen.

Regenjas uit mijn tas gerukt en capuchon over mijn hoofd getrokken … snel richting de autoweg gelopen om badend van het zweet, na toch een aardig stukje door strompelen met de muggen in de achtervolging, eindelijk in de Bus te kunnen schuilen … wat een nachtmerrie.

Één en al Fjorden en kustwegen. Rechts eindeloze waterpartijen, links rotsen en bergen. Al een aantal pogingen gedaan om te wandelen. Maar dat lukt hier minder goed. Of het is te steil (knieën protesteren) of de kust is te rotsachtig. Daarnaast zijn we vandaag moe. Zoveel indrukken, al zoveel gedaan.

Steeds opnieuw actief en on the road. Het is moeilijk om hier een beetje een off-day te houden. De stadjes zijn spookachtig leeg en oninteressant. Mooie huizen hoor, maar los van de supermarkt en het benzinestation, Intersport en een verdwaalde souvenirwinkel is er niets te doen.

Een sociaal (café, terrasjes, winkeltjes …) leven kennen ze hier niet. Het geeft ons de indruk dat het leven zich hier vooral binnenshuis afspeelt. Met tien maanden winter misschien niet zo verwonderlijk. Nu we eenmaal de alternatieve Noordkaap hebben beleefd en de Fjordenroute rijden, merken we de verschillen op met de rust en de eenzaamheid van Zweden en Lapland.

Hier rijden caravans en bussen ons continu voorbij. Voor twee richtingen (van én naar de Noordkaap) is hier maar één weg. Geen vluchtwegen voor een wandeling of mooi stil natuurplekje voor de nacht. Hier overnachten we op een parkeerplaats langs de weg.

16.30 uur

Leuk om te ontdekken dat je al reizend tot een route komt, die goed bij je past. En dat we alle vrijheid hebben om zelf keuzes te maken. De ANWB biedt ons een aantal mogelijkheden, en wij zoeken zelf de wegen uit, die op ons pad komen. Dat is het ware reizigersgevoel.

Geen slaaf van thuisbedachte plannen, geen slaaf van de toeristen routes en plaatsen die je absoluut gezien moet hebben … voelen en durven … rijden en steeds een nieuwe weg inslaan. Wat willen we zelf?! Heerlijk zo’n levenshouding.

Het ligt zo dicht om de hoek om toch weer aan verwachtingen (van anderen) te moeten voldoen. We hebben niemand iets beloofd, we hebben niets uitgestippeld. We kunnen gewoon doen, wat we NU doen. We hoeven alleen maar rekening te houden met elkaar, onze stoelgang, de windrichting en overtrekkende buien …

Wordt vervolgt …

Vol ongeloof zet je je ene been voor de andere, en merkt opeens dat je je eigen pad bewandelt. Helemaal zelfstandig, helemaal jouw keuze, jouw vrije wil. Een mens mag kiezen, een mens heeft de vrijheid om op zoek te gaan, naar zichzelf. En op wat voor manier dan ook … met een beetje geluk, vertrouwen en doorzettingsvermogen … zichzelf te vinden.

Voor de één betekend dat het opbouwen van bestaanszekerheid en een veilige omgeving. Voor de ander betekend dat uitdagingen aangaan en zekerheden loslaten. Ontdekken wat bij je past, wat je wil, wat je gelukkig maakt. Nu … of in de toekomst … als je maar ergens begint. Als je maar niet toestaat dat je stil staat en niet tevreden bent met je lot. Stilstaan mag … als het een doel heeft. Is soms nodig om een balans op te maken of onvermijdelijk om de volgende stap te maken. Je kunt niet alles nu …. Je kunt niets afdwingen. Maar ervoor openstaan kan wel ….

Bijzonder om nu ook naar mijn situatie te kijken. Ik ben vrij, ik kan zoveel tijd voor mezelf nemen, als ik nodig heb. Ik mag genieten … maar hiervoor moest ik wel ‘durven’. Moest ik wel besluiten nemen, die niet iedereen kan maken! Moesten onze levenspaden wel samenkomen tot dit moment. Mag ik opbouwen en niet afbreken.

Wil ik graag een fijn mens zijn. Die er voor anderen is, maar ook voor zichzelf durft te kiezen. Die liefde kan geven, maar ook kan ontvangen. Die integer is en voor ‘de goede’ dingen kiest. Ik-kies-voor-het-leven-nu … is ons gezamenlijke motto.

En wat we dan kiezen, gaan we wel ervaren. Daarvoor maken we keuzes en spreken met elkaar af om daar ook gevolg aan te geven. Niet terug achter de bank … maar voor het leven kiezen.

Niet vasthouden aan situaties en mensen die niets toevoegen, die je niet gelukkig maken. Ik weet … gemakkelijk zal het niet zijn. Veranderingen worden je niet zomaar aangereikt. Hier gaan een heleboel valkuilen aan vooraf. Maar het is het proberen waard.

Wordt vervolgt …

Altijd in elkaars nabijheid. We kunnen het goed, maar korte afstem momenten kun je niet vermijden. Zo’n kleine ruimte om alles in te doen. Altijd op elkaar wachten, iedere stap op elkaar afgestemd. Als jij rechts om gaat, moet ik wel volgen. Als jij een scheet laat, zit ik in de stank. Als ik me omdraai, moet jij wel meebewegen. Alleen de whisky fles is van mij … voor de rest delen we ieder toilet papiertje samen.

Zelfs dit schrijf boekje mag gelezen worden. Alles is van ons samen, mijn gedachten deel ik met hem. Iedere stemming lezen we van elkaars gezicht af. Vandaar … zo heel afentoe zo’n moment van jezelf.

Zittend aan een stromend beekje, liggend op een wind vrij plekje, salade makend achter in de Bus. Even niemand die naar je gelaatstrekken kijkt, even in gedachten en het liefst, even gedachteloos. Gewoon een handeling uitvoeren, gewoon even ergens zijn en niet aangesproken worden.

Ik wil heel graag iets leren en ervaren wat me een rijker persoon maakt. Iets toevoegen aan mijn leven, aan mijn ZIJN. Niet zomaar de toerist uithangen of zomaar reiziger zijn. Maar iets in de trant van onze Weblog stukjes toevoegen aan mijn ervaringen. Iemand zijn die ik graag mag.

Die lessen en ervaringen zoeken we nu op, middels deze reis die we samen maken. Ik had niet gedacht dat mijn leven (opnieuw) zo’n wending zou maken. Als ik vastzit in een situatie, denk ik dat het gewoon zo door zal gaan en kan ik minder goed abstract denken.

Ik moet dingen eerst ervaren om ze echt te kunnen laten zijn. Maar dan zal je ook wel iets moeten ondernemen. Mijn vriend zegt dat al jaren, als je veranderingen wil, nieuwe mensen wil leren kennen, andere dingen wil doen …. Moet je iets ondernemen. Iets uitstralen en maar gewoon proberen. Het is heerlijk om met een dik boek (thuis) op de bank te zitten, maar op lange termijn voegt het niets toe.

Het zit ‘m in de combinatie van dingen. En – én … en niet: of – of … Het is zo duidelijk dat ik rust om me heen wil. Maar altijd ‘alleen’ zijn en je terugtrekken maakt ook niet gelukkig. Ik heb niet veel mensen nodig, maar verlang toch naar vriendschap en contact. Het oude loslaten om nieuwe elementen toe te kunnen laten. Als je geen ruimte maakt, kan er ook niets bij.

Je moet er vertrouwen in hebben dat als je eraan toe bent, de ervaringen die je nodig hebt, wel op je af zullen komen. Of dat het besluit wel genomen wordt, als je er aan toe bent. Ik ‘denk’ wel op die manier, maar het afwachten op die (zo noodzakelijke) verandering, vind ik moeilijk.

Je zit dan toch (en soms voor jaren) in een impasse. Je ervaart dat op dat moment niet zo, maar als je erop terug kijkt heb je veelal zitten wachten. Tot het moment (die je wel of die je niet neemt … anders moet je weer wachten) van juist die verandering, die levenswijze, die handeling, die ervoor zorgt dat je leven nooit meer hetzelfde is.

Trotseren tegen de kou. En dat het echt koud is, weet ik nu. Dubbele trui en regenjas, warmere handschoenen (gekocht) muts op, sjaal om. Snijdende koude wind, 7 graden bij het opstaan. Finland, het is niet te geloven, dat we hier zijn. Na dagen (wild) kamperen in Lapland even door Finland rijden, voordat we naar de Noordkaap en Gamvik gaan.

Als we een mooi (wandel) plekje zien, kleden we ons warm aan en stappen uit. Soms loop je uren en kom je moe en koud terug, soms lopen we maar een half uur omdat het pad toch niet zo mooi is als het in eerste instantie leek, de weg niet verder begaanbaar is, óf we in een rondje blijken te wandelen en al weer bij het beginpunt uit zijn gekomen.

Allebei vinden we dat niet erg, we vinden het zelfs erg leuk. Bij het opstaan hebben we geen idee wat de dag ons zal brengen . Na het ontbijt, maken we een kampvuurtje, nadat we net weer onder weg zijn, zien we een mooie kloof of we rijden alleen maar door in een grijze, regenachtige middag.

Sneeuw op de bergtoppen tijdens onze wandeling geven wel aan hoe koud het hier is. We verbazen ons over het zomers tijdstip dat het zou moeten zijn. Hoe koud is het in vredesnaam in de winter als dit de zomer is?

Zomaar de grens over … afgelopen nacht doodmoe en al bijna twee uur op zoek naar een plek voor de nacht, zomaar de grens overgestoken naar Noorwegen. Omdat ik als kaartlezer om 2.00 niet meer helder kan kijken … kwam ik hier pas na 10 minuten achter. Toch nog een kus (zoals bij iedere grensovergang) en we zijn in Noorwegen!

22.53 uur – Noorwegen

Mijn reisgenoot gaat zo meteen nog bij een waterval kijken, ik wil graag een keer in bed liggen, met dit dagboek en een glas whisky. We zijn 24 uur samen, steeds in elkaars nabijheid. Tijdens een wandeling neem ik soms een beetje afstand, om de stilte om me heen beter tot me door te kunnen laten dringen.

Ik wil mijn hoofd leegmaken, maar dat is niet zo eenvoudig. Gedachten blijven komen, ordeningen worden steeds opnieuw gemaakt. Ik wil niet vooruitdenken, maar dat principe laat je niet zomaar los.

Wordt vervolgt …

Afgelopen dagen een stilte dip gehad. Hartstikke koud, absoluut niet voorbereid op de temperatuur in deze landen (een verkeerde voorstelling gemaakt van de zomer temperatuur in het Noorden). ’s Avonds is het gewoon freezing koud en kun je niet bij de Bus zitten. Los van de muggen zit je aan je stoel vastgevroren.

Tja, en wat dan? Ik kreeg een hele nare mopperbui en kon absoluut niet meer zien wat we wel hebben. Hoe fantastisch dit landschap is en dat ik hier een moord voor zou doen. Om op deze manier rond te reizen. Nee hoor, ik moest weer eens in het verleden duiken, werd negatief en kon opeens helemaal niet meer zien hoe ik tot besluiten kom.

We gaan het anders doen. Als de zon schijnt gaan we wandelen, eten klaarmaken, van het uitzicht genieten. Als het regent gaan we rijden met de Bus en slaan ons ontbijtje gewoon over. Als het ’s avonds koud is reizen we verder, als het nacht is bepalen we waar we de Bus stallen en gaan slapen. Iedere dag opnieuw bepalen wat de dag ons brengt, en tijdsaspecten voor eten, rijden, wandelen … loslaten.

Maar eens kijken of we dat vast kunnen houden. En vooral eens kijken of ik dat nu ook zo ga ervaren? Ik wil het van binnen voelen. Daardoor zal ik ook niet zo pinnig reageren bij een opmerking van mijn reisgenoot, daardoor zal ik beter naar mezelf kunnen kijken en “bij mezelf kunnen blijven” in het aangeven van wat ik wil.

Wordt vervolgt …

Wakker worden in de vrije natuur. Koud water over je gezicht, even wassen, plassen en een schone onderbroek aan. En als het meezit, bij droog weer, een ontbijtje serveren. Geen stroom, dus gewoon eten en drinken wat we ingekocht hebben. Een pot thee wordt al een luxe.

Alles samen doen is lang niet zo eenvoudig als je denkt. En blijkbaar ga ik op dit vlak de fout in. Denk ik te weten, wat mijn reisgenoot denkt en vul ik het voor hem in. Terwijl dat dus heel irritant overkomt. En zoals altijd, ik heb niets in de gaten en hij heeft er last van. Ik weet ook niet hoe ik met deze stemmingswisselingen om moet gaan? Maar ik zal er op letten, want ja, samen = samen en niet alleen.

Het is ook niet leuk om je eentje verantwoordelijk te zijn voor alle dingen die zich voordoen. Ik heb de afstemming gemist!

Wordt vervolgt …

We rijden, maken een stop … voor een broodje of een wandeling en rijden weer. Alle tijd, geen verplichtingen, als we niet verder willen, zetten we de bus neer en kamperen op een zij-weggetje. De eerste nacht kwamen er na (een korte wandeling) opeens eenachttal jongeren met blikjes bier uit hun busje gestapt en werden we toch wel erg onzeker over onze veiligheid.

Na een vervolg wandeling toch besloten om een andere plek uit te zoeken. Want is dit een teken om te negeren of moeten we gevolg geven aan ons gevoel en verder weg gaan staan?

10 km verderop een nieuwe kampeerplek uitgezocht en dat was perfect. Binnen drie dagen durven we al wild te kamperen … én bevalt het zo ontzettend goed dat we (al) niet anders willen. Géén mensen, geen caravans, geen beheerders met hun goedemorgen groet. Natuur, stilte, vogels … maar vooral géén mensen.

Als dit maar goed gaat? Na drie dagen al een anti-mensen-gevoel … tjonge. Wat een avontuur. Ik vind dat we wel heel snel … durven, risico’s nemen en kiezen voor de rust. Hoe verder/hoger we Zweden inrijden, hoe minder auto’s op de weg en hoe stiller het wordt om ons heen.

Wordt vervolgt …

9 juni – Denemarken

Het zoeken (en vinden) van een Camping ging goed. Op zoek naar een kleine eenvoudige camping, komen we via onze camping gids blijkbaar op de goede plek terecht. Fijn is dat. Het werd vanavond echt koud, dus spijkerbroek en extra trui aan. En regen, ja dat kennen ze hier ook. Afgelopen nacht heeft het drie uur geregend. Nu, liggend op onze bedden, begint het weer te gieten.

Onwennig met de ruimte om ons heen, is het allemaal nog een beetje zoeken. De natuur ademt één en al rust en ruimte uit, onze Bus staat vol met wat een mens maar nodig kan hebben, maar is in z’n ruimte juist weer beperkt. Stilte …. behalve de druppels op ons dak … nu nog stilte in mijn hoofd!

Wordt vervolgt …

Je moet wel van fictie houden, maar behalve dit magische element is het boek verder heel realistisch en geeft het een goed beeld van het leven in de achttiende eeuw. Het gevoel van reizen wordt zeker bevorderd en je wordt meegenomen in een wereld waarin toevalligheden niet bestaan en er (dus) momenten in het leven zijn, waarin alle elementen samenkomen en je nog maar één weg kunt bewandelen en daar gehoor aan moet geven.

Op het juiste moment in the track of time, moet je datgene doen wat voor jouw was voorbestemd. Ongeacht wat de gevolgen zijn, kiezen voor de liefde van je leven: onontkoombaar je doel achterna …

Tijdens het lezen neemt Claire je mee in haar wereld en moet je het boek afentoe zuchtend opzij leggen om je te realiseren dat je gewoon op je eigen bank zit (met een warme douche en een warm bed binnen handbereik) en dat je niet rondzwerft over de Schotse Highlands.

Kopen? Zie: DuckDuckGo.com

18 april 1994: nog gewoon een vliegreis met een appartement, voorloper van de droom om ons te bewegen en vrij te zijn om verder te gaan. Vanaf ons balkon nog onvrijwillig mee luisterend naar al die Hollandse burgerlijkheid, het sociale samenzijn, waar wij ons zo graag van distantiëren.

Steeds in vakantie brochures op zoek naar de stille, onontdekte plekjes, de bungalows met wat meer ruimte en balkons die niet geschakeld liggen. Mooie vakanties, volop genoten van zon, strand en wandelen maar met een hongerend verlangen naar onafhankelijk zijn en verder trekken. Niet langer willen luisteren naar het ongevraagde advies van de hostess en het bewandelen van de uitgestippelde wandelpaden.

Samos ’94 bracht ons, een jaar na het overlijden van mijn moeder toevalligerwijs op een afgelegen plekje in zomaar een onbeduidend dorpje, waar de naam Agatha’s Tours ons in alle ernst tegemoet kwam.

Ontroerd door de gevoelde aanwezigheid van een geliefd persoon, ontroerd door de samenloop van gebeurtenissen waardoor we een jaar eerder van het zelfde eiland terug geroepen werden om op tijd op de begrafenis van mijn moeder te zijn.

Ontroerd door het gevoel:

Het is goed zo, het was goed om terug te komen, ga verder met je leven, waar je ook heengaat, ik zal bij jullie zijn!

Om jaren later, in 2004, onze stoutste droom werkelijkheid te maken door met een VW Transporter T4 door Europa te trekken. Van het uiterste Noorden in Gamvik, Noorwegen tot het uiterste Zuiden in Sagres, Portugal.

Mijn ambitie is om schrijver te zijn zoals ik dacht schrijver te willen worden!

Eenvoud met Wilskracht

De mens straalt een eeuwigdurende behoefte uit, om te achterhalen wat de betekenis is van dit leven. Waarom moet de mensheid lijden, wat is de betekenis van dit ogenschijnlijk nutteloos doormaken van pijn en verdriet?

Om dicht bij mezelf te blijven wil ik de wereldproblematiek hier even los van zien. Maar gewoon de aardse twijfels, pijnen en zoektochten vanuit mijn persoonlijke oogpunt belichten. Wat bezielt God om ons mensen dit aan te doen? Wat bezielen onze gedachten om ons op een spoor van zelfvernietiging te zetten? Waarom moeten we eerst lijden? Waarom eerst die lichamelijke afgang door ziekte, ongevallen en destructieve gedachten? Waarom eerst naar de hel moeten gaan om tot inzichten te komen, die uiteindelijk zoveel eenvoud uitstralen, dat het gewoon te simpel lijkt, om als doel vast te kunnen houden.

Willen we soms die pijn voelen, moeten we dat? Is dat onze les…. terug naar de eenvoud, terug naar de basis? Die we in dit huidige, snelle tijdperk, niet meer als vanzelfsprekend kunnen zien? Waren we ooit in de loop der eeuwen niet veel gelukkiger en veel beter in staat onze inzichten te verwerven? Gewoon omdat het leven uit simpele waarden en normen bestond. Omdat het leven duidelijkheid bood, en ieder aspect van het leven al een doel op zichzelf leek te zijn?

Nu, anno het jaar 2000, zijn we te ver van ons zelf afgedwaald. En voelen we een grenzeloze behoefte aan overzicht en helderheid. Durven we op zoek te gaan naar bronnen die ons wijzen op de eenvoud van het leven. Zoeken we naar bronnen die ons dat stukje inzicht verschaffen, wat de mens in de pre historie als gewoon beschouwde, als onderdeel van de gemeenschap, als aanvaardde motivatie om te leven, om de pijn te voelen en zich daar niet tegen te verzetten.

Zal het dan gaan om het principe van het weten? Vroeger wist men dat het zo was! Nu wil men niet weten dat het doel van ons bestaan zo eenvoudig is, dat we het over het hoofd zien. Dat we denken dat dit niet het doel kan zijn. Dat we verward en onzeker en ver van ons gevoel geraken. Want al onze moderne snufjes ten spijt zien we de mensheid alleen maar armer worden, verder weg van het gevoel, verder weg verwijdert van je innerlijke motivatie om te leven.

Te weten dat het goed is, schijnt nu een gedachte te zijn geworden die we als absurd en zweverig afdoen. We geloven niet meer dat we het allemaal zelf wel weten, dat we het zelf in ons hebben. Dat we de antwoorden allemaal binnen ons bereik hebben.

Helaas moeten velen van ons, voor deze gemoedstoestand, eerst leed doormaken. Eerst pijn, verdriet en verlies ervaren. Waarom? Ik weet het niet, alleen dat het antwoord zo simpel is, dat we het niet aan willen nemen. Dat we verder vragen en meer willen. Dat we nooit bevredigt zijn in onze behoeften, dat we niet stil kunnen staan bij de antwoorden die we al in ons hebben. De antwoorden die er al zijn.

Wat is er dan zo treffend en zo eenvoudig en toch zo moeilijk te verkrijgen? Welk aspect zien we als snel levend, intellectueel, rijk wezen dan voor het gemak maar even over het hoofd? Dat is de eenvoudige conclusie van mensen die verlicht zijn, van mensen die na veel leed tot zichzelf zijn gekomen. En weten wat er van hun verwacht wordt.

Weten dat we vandaag moeten leven. Nu en over een uur.

Dat de toekomst niet belangrijk is, maar de waarden van het moment. Dat de mensen die je nu op dit moment omringen van belang voor je zijn. Dat er geen morgen hoeft te zijn, omdat vandaag het enige goede is wat bestaat. Het is er al, alles wat je gewenst had, alles wat je had willen doen. Het is er al. Je hebt het al bereikt, als je het maar gelooft in je gedachten.

Na zoveel leed, na “een seizoen in de hel”, zoals Marilyn French zo mooi beschrijft in haar autobiografisch verslag over de strijd tegen kanker. Komt er een inzicht over je. Geen antwoord op de vraag waarom jij wel verder mag gaan en een ander aan de gevolgen van deze strijd zal overlijden. Maar een inzicht waar jij als individu over mag beschikken op het moment dat je begrijpt dat het leven kwetsbaar is. Dat het leven een wonder is omdat jij nog bestaat. Waarin de antwoorden eenvoudig zijn. Het gaat om wat jij er mee doet. Wat je nu ervaart en koestert. Wat je nooit meer kapot zal maken. De waarden van het moment is wat er telt. Je leeft nu, geniet nu en aanvaard de opdrachten die je in dit leven krijgt. Ieder leven is uniek en het gaat er om wat jij er van wil maken.

Welke inzichten jouw leven kleuren. Als je te hard wil lopen, te veel wil bereiken en te ver van jezelf af komt te staan. Zul je jezelf verwaarlozen en bij hardnekkig niet willen luisteren, de gevolgen aan je lichaam kunnen ervaren. Maar waarom kunnen we niet gewoon weten dat het zo is, aannemen dat die waarden voor ons ook gelden? Dat we die weg van het leed niet eerst hoeven te ervaren om op dat punt uit te komen? Kan dat niet? Zijn we daarvoor te slecht van geweten en te weinig gelovig, totdat we het zelf ervaren?

De conclusies die ik in boeken, artikelen en door veel nadenken op mezelf probeer te projecteren, komen voort uit al deze bovenstaande gedachten.

Maar het uiteindelijk punt van “rust” is een gemoedstoestand waar we voor zullen moeten knokken.

Het maakt niet uit of je veel tegenspoed ervaart of dat je je zaakjes goed op orde lijkt te hebben. De essentie ben jij zelf, jij als individu, met je eigen kracht en beminnelijkheid. Houd de goede gedachten vast en verwaarloos je lichaam en geest niet langer.

Ik geloof dat ik bij mijn eigen depressies en neiging tot zwaarmoedigheid, deze pagina ook maar weer eens doorlees. Want weet je wat zo idioot is… ook degene mét de verworven inzichten voor zichzelf, kunnen dit niet als vanzelfsprekend vasthouden. Steeds opnieuw is er die stem in je hoofd die je naar je verslavingen, doorstane pijnen en angsten leidt. Die hardnekkige stem, die je terug laat voeren naar de voor jou bekende (negatieve) gevoelens. Want dat is vertrouwd, dat gevoel kende je al. En dat nieuwe, dat -goed voor jezelf zorgen- gevoel, lijkt dan opeens weer niet aan jou besteedt. Dat gun je jezelf weer eens niet. We zijn mensen, met al onze tekortkomingen. En het is zo ontzettend fijn om begrepen en gesteund te worden.

Maar vergeet niet, dat je vooral jezelf mag begrijpen en steunen.